| ||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|
1 december
Ik heb absoluut geen tijd, maar ik kan het niet blijven aanzien (zelfs niet met lede ogen) dat zulks groot nieuws nog niet wereldkundig is gemaakt. Ons ventje stapt écht sinds 4 november. Dat is ondertussen al bijna een maand geleden en de lezers van onze blog zijn nog niet op de hoogte. Van een grote schande gesproken!
Een volledige update volgt als ik ergens nog een klein gaatje vind ... Ik begin alvast heel hard te zoeken.
28 oktober
Wij zijn nog steeds in blijde verwachting. Nisse staat al een maand op het punt om echt alleen te stappen, maar het komt er maar niet van. Hij beperkt zich tot 5 stapjes en als hij dan niet in al zijn enthousiasme met volle geweld tegen de grond smakt, laat hij zichzelf uit gemakzucht op zijn knieën vallen. Het is een brok energie en een vat vol dynamiet eens ons op het eerste gezicht rustig ventje in actie schiet, maar dat stappen kost toch net wat te veel inspanning.
Nisse is een schat van een ventje dat vrijgevig knuffeltjes en kusjes in het rond strooit, maar tegelijkertijd heeft hij zich ontpopt tot de schrik van de crèche. Hij heeft de onhebbelijke gewoonte om andere kindjes aan hun haar te trekken of te bijten. Gelukkig kunnen Liliane en Leslie van de crèche (en hopelijk ook de ouders van de slachtoffers) ermee lachen en twijfelen ze niet aan onze opvoedkundige kwaliteiten. Hij vliegt in de crèche consequent de hoek in als hij 'baldadig' gedrag vertoont. Hij zal het wel afleren. We zijn er zo ook uiteindelijk bijvoorbeeld ook in geslaagd hem te doen stoppen met aan de gordijnen te trekken.
Nisse lijkt net als zijn zus een echt 'tettergat' te worden. Zijn woordenschat beperkt zich voorlopig tot 'mama', 'Tita' (Mila), 'tutje', 'ba' (Bumba) en 'miaaa' (poes), maar hij maakt ons in zijn eigen taaltje en met de nodige intonatie wel duidelijk wat hij nodig heeft.
Mila heeft het nog steeds naar haar zin in de Snorkelklas, maar volgende week geniet ze samen met ons van een welverdiende vakantie. Tijd voor QUALITY TIME!
26 september
De foto's van onze reis en Nisses verjaardag hebben eindelijk (Mea culpa!) hun verdiende mooie plekje in ons fotoalbum gekregen. Neem dus gerust eens een kijkje!
Intussen is de tijd hier natuurlijk niet blijven stilstaan. Nisse is goed op weg naar een volgende mijlpaal in zijn leven. En hij is niet kruipend onderweg, maar hij heeft dit weekend voor het eerst alleen gestapt. Een paar kleine stukjes van 4 stapjes, maar het is een begin. Als we er nog deze week in slagen om hem echt aan het stappen te krijgen, zal hij net als zijn zus, 13 en een halve maand oud zijn als hij stapt. Wij houden jullie op de hoogte van eventuele verder ontwikkelingen ...
Mila's eerste stapjes in de eerste kleuterklas zijn ook een succes. Ze heeft net een weekje rond kleuren achter de rug. Elke dag mocht ze zich in een andere kleur uitdossen. Je kan foto's zien op de website van VBS De Minnestraal. Mila zit in K1B bij juf Roele, 'Loele' voor Mila en de vrienden.
Moeke en mama doen hard hun best om hun draai opnieuw te vinden in het drukke werkleven. Moeke heeft sinds vorige week haar definitieve uurrooster. Dat is terug even wennen en vooral reorganiseren. Binnenkort draait de boel hier hopelijk weer als een geöliede machine.
5 september
Mila en ik zijn officieel aan het nieuwe schooljaar begonnen. (Ik ben even gaan piepen hoe ik mijn vorige blogtekstje ben begonnen, heb dan even gecopypastet en heb dan tot mijn grote spijt een belangrijk detail moeten aanpassen :-)). Ook voor mama en Nisse zit de iets minder grote congé erop. Maar het is goed geweest. We hebben genoten van onze vier weken samen. En de batterijtjes zijn hopelijk voldoende opgeladen tot de volgende vakantie.
Onze 19 dagen Italië hebben ons ongemeen veel deugd gedaan. De zo gevreesde autoreis was een enorme meevaller (met dank aan onder andere de DVD-spelertjes, de Kazoom CD en de grenzeloze inspiratie die Mila steeds maar aan de praat houdt). We hebben met onze twee ukkies ook nog echt veel kunnen zien: Siena, Firenze, San Giminiano, Pisa, Colle di Val d'Elsa en nog enkele dorpjes langs de Chianti-route. In de voormiddag deden we iets korts (marktbezoek, supermarktbezoek, bezoekje aan dorpje vlakbij). Daarna was het etenstijd en dan begon Nisse aan zijn middagdutje, terwijl wij met Mila dolle waterpret beleefden in en rond het zwembad. Rond drie à vier uur was Nisse er weer en dan vertrokken we voor nog een uitstapje.
Onze reis had slechts twee kleine minpuntjes: 1. Zanzare! Tot mijn grote spijt heb ik het Italiaanse woord voor muggen geleerd. We hebben alletwee nog nooit zoveel muggenbeten gehad. Ik denk dat we elk over de twee weken gespreid makkelijk aan 60 muggenbeten komen. Mila en Nisse bleven enigszins gespaard. Bij hen sloegen de rotbeesten slechts de laatste dagen en minder agressief toe. 2. Het rotweer op 14 augustus. Rotweer op vakantie is nooit leuk, maar zeker niet als je ervan had gedroomd de eerste verjaardag van je zoon onder de warme zuiderse zon te kunnen vieren! Het heeft de godganse dag geregend. Het was du jamais vu!
Gelukkig heeft ons broertje zijn schade kunnen inhalen op een reuzeverjaardagsfeest back in Belgium. Foto's van de feestelijkheden én van de reis komen zo snel mogelijk in ons fotoalbum. Ik ga komende week op zoek naar een gaatje in mijn drukke agenda om de foto's up te loaden.
1 augustus
Mila en ik zijn officieel begonnen aan de tweede helft van onze grote vakantie. Voor mama is het nog heel even wachten. Die moet morgen en overmorgen nog aan de slag om vanaf woensdag te kunnen genieten van een dubbel en dik verdiende vakantie van 4 weken. We zijn met andere woorden allemaal in blijde verwachting en staan te trappelen om binnenkort samen andere horizonten te verkennen.
Mila is vorige week drie geworden en zoals de traditie het wil hebben wij een klein feestje gebouwd met een grote taart en veel cadeautjes. Jullie vinden wat sfeerbeeldjes in ons fotoalbum.
19 juli
Ik moet net als de vorige keren weer openen met de dooddoener dat het weer veel te lang geleden is. En net als al die andere keren heb ik weer hetzelfde excuus … We hebben het zo druk!
Ik heb wel grote vakantie, maar heb het nu natuurlijk ook aangenaam druk met wat te genieten van het leven en al het moois dat de zomer te bieden heeft. Met twee kindjes in huis zijn mijn dagen wel goed gevuld, maar ik ben toch blij dat ik even verlost ben van de stress die alle dagen gaan werken met zich meebrengt. Ik zit ook niet meer alle dagen voor mijn computer en dan komt het er nog minder van om eens snel een tekstje voor de blog te schrijven. Laten we beginnen met het minst leuke nieuws. Nisse is ziek. Hij heeft een serieuze oorontsteking, maar lijkt er relatief weinig last van te hebben. Hij maakt geen koorts en heeft alleen echt pijn als je aan zijn oortje komt. De dokter heeft 10 dagen antibiotica voorgeschreven en we moeten Nisses oortje drie keer per dag met zuurstofwater schoonmaken. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en blijven genieten van de zalige zomer. Wij proberen tijdens de weekends – en dat zijn lange weekends, want mama werkt niet op vrijdag – zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Gisteren zijn we een wandelingetje gaan maken in Buggenhoutbos (O, nostalgie!). Na onze wandeling hebben we een leuke ontdekking gedaan. Café Küssnacht aan de rand van het bos heeft nu een ruim terras vlak bij een leuke speeltuin. Veel ruimte tussen de tafels en een perfect zicht op de spelende kindjes. Daar zien ze ons zeker nog terug. Terwijl Nisse (en soms Mila) slaapt, proberen we snel iets nuttigs te doen: een dweiltje slaan, gras afrijden, … Zaterdag zijn we zo aan de grote kuis begonnen. We hebben onze twee bergruimtes eens grondig ondersteboven gekeerd. Moe, maar voldaan, hebben we onszelf ’s avonds dan getrakteerd op een zelfbereid Grieks buffet. Mila geniet van haar eerste grote vakantie. De eerste dagen leek ze de school wat te missen, maar ze lijkt ondertussen door te hebben dat vakantie hebben minstens even geweldig is als naar school gaan. Ze geniet nog steeds na van ons uitstapje naar Bellewaerde (vooral van de piraten en de krokodil …) en de vele zwempartijtjes in ons zwembadje thuis en in het openluchtzwembad in Hamme. Ze wil ook per se nog eens naar zee. En woensdag is het eindelijk zo ver … We gaan op bezoek bij tante Els die net naar haar nieuwe huis aan zee is verhuisd. En … last but not least staat natuurlijk Mila’s verjaardagsfeest deze week op het programma. Ons klein meisje wordt al drie! En dat kleine ukje dat vorig jaar deze tijd nog in mama’s buik zat wordt volgende maand ook al 1. Nisse blijft een opgewekt kereltje. Een echt lachebekje. Hij kruipt nu aan hoog tempo het huis rond en trekt zich overal aan recht. Hij kan spijtig genoeg nergens afblijven, we hebben dus onze handen vol als hij niet in zijn park zit. Als we hem even uit het oog verliezen staat hij aan de gordijnen te trekken, trekt hij het behangpapier van de muren en steekt hij alles wat niet eetbaar is in zijn mond (vliegen, potaarde, behangpapier, …). Als je hem dan op de vingers tikt en probeert heel boos te kijken, lacht hij even en begint gewoon opnieuw … En dan vergeef je het hem maar weer, omdat hij zo extreem schattig is. Maar we blijven volhouden! Hij moet en zal het leren! 4 juni
Jullie hebben het misschien al gemerkt: mama heeft vakantie en dus een beetje meer tijd om de site aan te passen.
Gisteren is moeke met Nisse naar Kind & Gezin gegaan. En ze zijn alweer met een goed rapport naar huis gekomen. Onze vent in huis weegt nu 9kg640 en meet 73 cm.
Maar wat we jullie vooral niet willen onthouden: Nisse geeft volop kusjes. We waren al een tijdje aan het oefenen en nu heeft hij het goed onder de knie. Het zijn weliswaar nog kusjes "in de lucht", maar alle begin is moeilijk, nietwaar?
En als hij 's morgens wakker wordt, roept hij nu ook duidelijk op zijn moeke. Alweer wat punten gescoord... En hij en moeke waren al twee handen op één buik.
Onze kleine lachebek weet heel goed hij de vrouwen moet inpakken... Als hij berispt wordt, begint hij steevast te lachen. Dat in combinatie met zijn grote blauwe ogen... Goed geprobeerd, zeggen wij :-)
Onze grote zus ontpopt zich meer en meer tot een echte "pinsens". Ze doet niks liever dan paraderen in een rokje. Daarbij draait ze dan enthousiast met haar heupen terwijl haar kin en wipneusje richting hemel wijzen. Met een speldje in haar haar is het plaatje dan compleet. "Streken" noemden ze dat in onze tijd. Wij houden het voorlopig op "super schattig"...
31 mei: heet van de naald: Nisse kruipt!!!
Nisse sloop al sinds zijn 7 maanden het huis rond, maar nu heeft hij ontdekt dat het met behulp van zijn knietjes nog sneller gaat... Nu is niks nog veilig in huis...
31 mei
Hier zijn we weer met wat nieuws uit MiNiland!
Na onze vorige blog is er weer heel wat gebeurd... Nisse zei al een tijdje "mama" en "dada" en hij heeft daar nu een paar woordjes aan toegevoegd: "bal" en "tita". Dat laatste heeft hij al een paar keer enthousiast geroepen als hij zijn zusje zag. We mogen er dus van uitgaan dat hij met "tita" eigenlijk "Mila" bedoelt. Af en toe roept hij ook iets wat verdacht veel op "moeke" lijkt. Niet slecht voor een beginner...
Naast praten, begint hij zich ook te vervolmaken in het rechtop staan (met hulp weliswaar) en het stappen aan één hand. Verder kan hij alles wat een kindje van zijn leeftijd zou moeten kunnen...
Ondertussen heeft hij ook nog last gehad van "papillaire" uitslag. Rode bolletjes over heel zijn lijfje en ledematen. Niks ernstigs, niks besmettelijks. Zelf had hij er ook geen last van: geen koorts, geen jeuk, geen verminderde eetlust. Het was gewoon geen zicht ;-)
En de grote zus? Die gaat nu volle dagen naar school en eet flink haar boterhammetjes op in de refter. Over de activiteiten in de klas zelf, lost ze niet veel. Maar gelukkig worden we wekelijks op de hoogte gehouden door juf Annelies. En dan merken we wel - aan de hand van de woordenschat die ze in de loop van de week gebruikt - wat ze precies geleerd heeft op school. Heel leuk om te zien hoe snel onze peuter evolueert.
Gisteren is ze met mama naar de Ros Beiaardommegang gaan kijken in Dendermonde. Ze is heel flink geweest, heeft de hele stoet geboeid staan kijken en was maar al te blij als ze eindelijk "het jote paajd met een jokje aan en 4 bjoejtjes op " zag verschijnen. Net als mama trouwens, die ook onder de indruk was van dit prachtig stukje Unesco-werelderfgoed.
Verder nog dit belangrijk nieuwtje om mee af te sluiten: moeke en mama hebben hun allereerste moederdag gekregen van Nisse (mini-crèche) en Mila (school). Wat waren ze blij met de zelf geknutselde meesterwerkjes...
6 mei
In mei leggen alle vogeltjes een ei! Hoog tijd dus voor ons om nog eens een eitje te leggen op onze website.
Het leven gaat hier zijn gangetje en onze twee schatten van kinderen groeien en bloeien dat het een lieve lust is.
Nisse doet intussen niets liever dan zich overal aan recht te trekken. Hij slaagt er ook al in om langs de rand van zijn park en de zijkant van de zetel te wandelen. Als hij op zijn mama lijkt, stapt hij binnenkort letterlijk de wijde wereld in. Moeders, houd uw dochters binnen!
Nisses haartjes zijn intussen gekortwiekt. Hij lijkt wel een ander jongetje met zijn korte nu wel erg blonde haartjes.
Grote zus heeft er intussen ook haar eerste echte kappersbeurt op zitten. Verder blijft zij als een sponsje kennis absorberen. Niet te geloven hoe snel het gaat nu ze naar school gaat.
19 april
Ik heb er eigenlijk geen tijd voor, maar wou dit toch wel even snel melden. Nisse heeft nu ook officieel een moeke. De jeugdrechter te Dendermonde heeft rekening houdende met vanalles en nog wat en na gunstig schriftelijk advies van de eerste substituut -procureur des konings ter zitting uitgesproken: de volle adoptie van Nisse Elisa Maria Van Goethem door verzoekster Eva Alice Robert Braecke! Als dat geen goed nieuws is ...
12 april
Ik word weer verondersteld te zwemmen in een zee van tijd nu het paasvakantie is, maar ik had nog steeds geen gaatje gevonden om jullie via onze blog wat up-to-date te houden. Bij deze maak ik wat tijd, hoewel er hier weer - van waar blijven ze toch komen? - nog wat huishoudelijke taakjes vol ongeduld op mij staan te wachten.
De paasklokjes en hun vriend de paashaas hebben zich vorig weekend weer uitstekend van hun taak gekweten en de kinderhandjes rijkelijk gevuld met mooie cadeautjes, centjes en tonnen chocolade eieren en ander lekkers.
Mila geniet van haar eerste paasvakantie, maar vraagt alle dagen wanneer de school terug open gaat. Ik denk dus dat we wel kunnen concluderen dat ze graag naar school gaat. Voor mij mag de school nog even rustig dicht blijven ...
Nisse wordt ongelooflijk groot. Hij sluipt de hele dag rond, onderzoekt daarbij alles wat binnen zijn bereik staat/ligt/hangt en vooral stopcontacten en electriciteitsdraden hebben daarbij een magnetische aantrekkingskracht op hem. Wij hopen stiekem dat dat een indicatie is dat onze kleine Nisse een klusjesman in wording is. Hij zit verder zeer stevig op zijn poepje, begint zich recht te trekken, heeft intussen zes tanden, blijft lachen en brabbelt er lustig op los. Nauwelijks te geloven dat hij 8 maanden geleden nog zo'n klein, fijn, hulpeloos ventje was ...
Spijtig genoeg heeft één of ander virus onze kleinste spruit weer te pakken. Nisse had vorige week een heel zware hoest en na een dokterbezoekje wisten we weer wat ons te doen stond. Nisse heeft een antibioticakuur gekregen en ook de gevreesde aerosolbeurten stonden weer op het programma. Nisses longen lijken intussen een pak beter, maar we houden hout vast dat hij er deze keer helemaal vanaf geraakt.
We zijn in ons vorig blogtekstje nog een belangrijk nieuwtje vergeten te melden. We hebben op 18 maart op uitnodiging van de jeugdrechter de jeugdrechtbank te Dendermonde vereerd met een bezoekje. De jeugdrechter en de procureur hebben na een 'grondige' inspectie (een vluchtige blik ter plaatse) van ons 'lijvige' dossier en na een 'diepgaand' gesprek (4 vragen die wij met 'ja' dienden te beantwoorden) positief advies gegeven voor de adoptie. Wij wisten al dat de zitting in de rechtbank weinig voorstelde, dus hadden we in tegenstelling tot de vorig keer onze zenuwen volledig onder controle. We vierden - een klein beetje voorbarig - de goede afloop met een lekker champagneontbijt. Vorige week donderdag werd achter gesloten deuren het definitieve vonnis uitgesproken. Wij wachten in spanning tot er een brief in de bus valt. Dan ben ik (hopelijk toch) eindelijk ook het officiële moeke van Nisse en is het tijd voor een echt feestje! Ik kan het misschien combineren met een feestje voor mijn 35ste verjaardag, want die zit er spijtig genoeg ook aan te komen ...
26 maart
Hallokidoki!
Het is weer vrijdag en dat betekent dat we iets meer tijd hebben voor niet-huishoudelijke klusjes zoals het bijwerken van onze website. Mama heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om een straffe fotocollage te maken van ons gezinnetje. Hiermee hoopt ze definitief te kunnen bewijzen dat Mila wel degelijk op moeke lijkt, Nisse op zijn mama en de twee kleinste Van Goethemmekes op elkaar! Ga maar eens kijken in ons fotoalbum...
Wat is er ondertussen allemaal gebeurd... Eventjes denken... Carnaval in Hamme natuurlijk! Mama is met Mila naar de stoet gaan kijken. Het weer viel naar het einde toe een beetje tegen (zou Onze Lieve Heer dan toch geen Hammenaar zijn?), maar we onthouden vooral dat Mila zeer flink is geweest en de hele stoet heeft uitgezeten zonder luier! De volgende avond is mama zeer flink geweest: ze heeft zoals in de goede oude tijd de bloemetjes eens buiten gezet met tante Sara en Pitje Benji.
Enkele dagen later - op 18 maart - was het weer tijd voor "'t Kinderheil". We mochten opnieuw naar huis met een goed rapport. Voor de liefhebbers van cijfertjes: Mila meet nu 89 cm en weegt om en bij de 12 kg. Nisse meet 71 cm en weegt ca. 8kg700.
Nog een paar cijfertjes om het af te leren: op 19 maart werd opa 63 jaar. Een dikke proficiat voor Mila's beste speelkameraad!
Nog diezelfde vrijdag is er ons iets minder leuks overkomen. Tijdens de voetbalmatch heeft mama een forse duw gekregen van een tegenspeelster en is daarbij pal op haar linkerschouder gevallen. Moeke zag meteen dat het ernstig was, want mama kon amper spreken van de pijn. Dan maar meteen naar de spoed gereden in Dendermonde. Zoals gewoonlijk wisten we na ons bezoek aldaar niet veel meer. Enkel dan dat er geen botten gebroken zijn. Maar nu, een week later, doet het nog steeds veel pijn. Ze kan Nisse nog altijd niet verzorgen zoals het moet (optillen, in zijn bedje leggen, aankleden, eten geven, enz...). Ze kan amper zichzelf aankleden... Morgen gaat ze naar de orthopedist. Wordt vervolgd. Hopelijk met geruststellend nieuws...
En zeggen dat moeke net die avond weer een zeer mooi doelpunt heeft gemaakt. Eén uit het boekje: op een corner, keihard tegen de netten gekopt...
De kids groeien ondertussen als kool! Nisse begint sneller en sneller te kruipen. En hij begint nu af en toe ook iets te "roepen" (eerder zagerig) dat klinkt als "mè-ma". Hij zit al goed en grijpt naar alles wat hem ook maar enigszins interesseert.
Mila begint beter en beter te praten. Ze zegt nu "spelen" in plaats van "peel(z)en" en begint meer en meer grote mensenstreken te krijgen... Een tijdje geleden kwam ze verontwaardigd naar de keuken, waar moeke en mama aan het kokkerellen waren en riep ze "zeg, mensen, ik wil naar Kazoom kijken!". Niet erg beleefd voor een peuter, maar wel erg grappig. Probeer dan maar je lach te onderdrukken...
Wat wel handig is, is dat ze haar kleine broer goed in de gaten houdt. Als hij erin slaagt om eventjes aan onze aandacht te ontsnappen, dan is grote zus er nog om ons te waarschuwen wanneer hij iets vastgrijpt dat niet voor zijn kleine handjes bestemd is.
De interactie tussen Mila en Nisse komt nu ook volop op gang. De vreugde druipt van hun gezicht af als ze mekaar terugzien na een dagje school/crèche. Dan buigt Mila zich over de maxi-cosi en vraagt heel liefdevol : "Dag lieve manneke, hoe was het in de "kech" (crèche)?. Ah ja, lieve vent, ah ja... Was leuk in de kech?".
En Nisse op zijn beurt doet niks liever dan zijn zus "vastgrijpen". Maakt niet uit hoe of waar: bij haar schouders, haar haar, haar arm,... En telkens met een brede glimlach. Soms lijkt het wel aslof hij zijn zusje zou willen opeten :-)
12 maart
Er zit weer een opvallend groot tijdsinterval tussen dit tekstje en het vorige. Dat is een perfecte barometer voor de drukte hier ten huize Braecke-Van Goethem. Het is heel druk geweest dus!
Moeke draait sinds vorige week weer op volle toeren en heeft haar oude leventje als fulltime leerkracht weer opgepakt. Alleen is dat oude leventje niet meer hetzelfde, aangezien we nu twee kotertjes in huis hebben. Organiseren is de boodschap! Gelukkig werkt mama sinds vorige week 4/5. Haar weekend begint nu op donderdag en dat brengt toch wat rust in huis.
Nisse zou vorige week starten in de crèche en was de week daarvoor al eens gaan 'testen'. De crèche was in alle opzichten een meevaller voor Nisse, alleen had hij daar wat microobjes of virusjes opgeraapt. Resultaat: enkele dagen last van ontregelde darmen en daarna een stevige oorontsteking en een ontsteking op de luchtwegen. En voor ons enkele slapeloze nachten op rij. Maar goed, ettelijke aerosolsessies en enkele stevige dosissen antibiotica later is kleine broer weer zo goed als de oude. In de tussentijd heeft het arm schaap ook nog de doorbraak van tandjes nummer drie en vier moeten doorstaan. Maar hij blijft lachen, onze vrolijke Hans ... Intussen begint hij ook als een volleerde para door het huis te sluipen.
Mila zit sinds na de krokusvakantie in een nieuw klasje: het zomerklasje van juf Annelies. Hiet zit ze samen met alle kindjes die vanaf 1 februari zijn ingestapt. Voorlopig een klein groepje van 8. Hoewel afscheid nemen sommige dagen toch nog een beetje moeilijk is, lijkt Mila zich ook in haar nieuwe klasje in haar sas te voelen. Het is leuk om te zien hoeveel ze bijleert en hoe groot ons kleine meisje wordt.
15 februari Neem een kind dat zijn eerste stappen zet.
Het gaat niet over hem vasthouden, maar over-zou ik?-loslaten en lang kijken. Herman de Coninck
Mila heeft een grote stap gezet en wij hebben weer een beetje moeten loslaten. Mila heeft haar eerste 14 dagen school achter de rug. Het afscheidnemen viel Mila zwaar de eerste dagen, maar ze vond het overduidelijk leuk op school. Hopelijk blijft dat nog even zo, want ze heeft nog minstens 16 jaar voor de boeg. Vrijdag kwam de kers op de taart van haar twee weken oude schoolcarrière. Mila mocht deelenemen aan de carnavalstoet van haar school. De peuters hadden de eer de stoet te openen en vanuit hun wagen het talrijk opgekomen publiek toe te wuiven. Wat waren wij weer fiere ouders ... Nisse is gisteren precies een half jaar oud geworden en mocht dus zijn smakenpallet weer wat uitbreiden. Er stond vis op het menu en het smaakte zichtbaar naar meer. Vandaag mag grote broer eens een lekker stukje kip proeven. Nisse rolt ook vlot van buik naar rug en omgekeerd, kan al eventjes alleen rechtop zitten en raakt zeer erg gefrustreerd omdat hij nog niet helemaal doorheeft hoe hij moet kruipen. Maar er komt verdacht veel beweging in de zaak. Wordt ongetwijfeld vervolgd ...
Intussen blijft het babyboomen. Gisteren leverde de ooievaar de kleine Klaas af bij zijn mama Kathleen en zijn papa Nico. De arme vogels hebben sinds november hun handen meer dan vol, want ook Manou, Laura, Yinthe, Alys, Finn, Len en Lieze kwamen uit hun bloemkool gekropen.
29 januari
We hebben genoten van ons weekendje uit bij de noorderburen. Al was het bij aankomst op vrijdagavond berekoud in het hoge noorden en schrokken we ons een hoedje toen we zondagmorgen de gordijnen openschoven en wit sneeuwtapijtje mochten aanschouwen, het was een hartverwarmend weekend. Wij twee hebben het meest genoten van de sauna en de zonnebank, Mila van de speeltuin met ballenbad en wij alle vier van onze eerste gezamenlijke zwempartij!
We hebben af en toe zo onze bedenkingen bij onze overjoviale noorderburen, maar we moeten toegeven dat de ontvangst overal oprecht hartelijk was. De mensen waren uitermate vriendelijk en we willen bij deze in het bijzonder een pluimpje geven aan het meisje in de Hema-cafetaria dat erop stond de puinhoop die Mila had veroorzaakt bij het omstoten van een flesje Cécémel zelf op te ruimen. Alles met de glimlach!
Onze reis naar het noorden heeft ook onze taalschat weer wat verrijkt. Wisten jullie bijvoorbeeld wat een 'huispak' is? Check even deze foto...
 Uit nostalgie naar de legendarische reclamefilmpjes van de Ster uit onze prille jeugd hebben we ons geen huispak, maar een pot Heinz sandwich spread aangeschaft. We hadden het alletwee nog nooit geproefd, maar het viel eigenlijk wel in de smaak.
De week die volgde na ons weekend was iets minder leuk. Net na het schrijven van vorig blogtekstje is superoma gestorven en dinsdag hebben we definitief van haar afscheid genomen. Superoma is oud mogen worden en kon terugkijken op een mooi leven, maar afscheid nemen van mensen doet altijd pijn.
Het vervolg van de week was weer onverhoopt hectisch. Sinds woensdag waren de twee kindjes niet 100% in hun haak en tijdens de nacht voor het instapmomentje op Mila's school op donderdag werd Nisse wel erg ziek. Niet helemaal uitgeslapen maakten we samen met Mila kennis met het peuterklasje. Het was geen onverdeeld succes, want Mila had groot verdriet. Maar achteraf vertelde ze dat ze het eigenlijk wel leuk vond in het klasje van juf Leentje. Voorlopig lijkt ze haar eerste echte schooldag nog positief tegemoet te zien. Wij wachten met een bang hartje af ...
Na het instapmoment probeerden we een afspraak met de kinderarts te maken. Dat ging niet voor zeven uur gisterenavond. De dokter zag dat Nisses keel licht ontstoken was, maar vond dat geen afdoende verklaring voor de hoge koorts. Om een bacteriële infectie uit te sluiten, wou de dokter Nisses bloed en urine nog gisteravond laten testen. De resultaten waren goed, maar we hebben wel drie lange uren op de kinderafdeling doorgebracht eer het verlossende nieuws kwam dat een opname niet nodig was.
En nu is het eindelijk terug weekend. We gaan proberen wat broodnodige rust te vinden ...
20 januari
Het nieuwe jaar is ondertussen alweer drie weken oud. De tijd is gevlogen en de tredmolen blijft hier maar draaien en draaien. We hebben alletwee echt nood aan een kleine adempauze, we willen even van de molen af. Het komt reuzegoed uit dat we dit weekend een uitje naar een familiepark (bungalow met sauna en kinderspeelkamer, zwembad op het domein, veel natuur en rust !) in Nederland gepland hadden met de kindjes. We gaan ervan genieten en proberen voor onze trouwe blogfans ook wat nieuwe kiekjes te maken.
Het is hier de afgelopen weken echt hectisch geweest: de pit die opgenomen is, de familie in Hamme (moemoe, tante Sara, nonkel Benji, Quina en Zita) die geveld was door het buikgriepvirus, de kindjes die precies ook wat last kregen van buikgriep (koorts, beetje diarree, wat overgeven) die gelukkig niet helemaal doorbrak, oma die zich plots ook niet goed voelde en superoma die vorige week een beroerte kreeg.
Gelukkig hebben we ook nog wat goed nieuws te melden. Nisse kreeg twee weken geleden zijn eerste tandjes, eet sinds een week fruitpap en heeft gisteren al enkele seconden alleen rechtop gezeten. Ondertussen blijft hij groeien als kool. Iedereen die hem even niet gezien heeft, schrikt zich te pletter! Wat gaat het toch rap allemaal en wat vinden we dat toch spijtig, zeker omdat het de laatste keer is dat we een baby'tje in huis zullen hebben. Anderszijds is het zo leuk dat je met Nisse nu echt contact kan maken en dat hij zoveel brabbelt en lacht. Het is echt een vrolijk Hansje.
Grote zus Mila is in opperste staat van paraatheid. Die crosst het huis door met haar boekentas op de rug. We tellen met een klein hartje af tot ze naar school mag! Ze lijkt er helemaal klaar voor. Ik vrees dat wij het maandagmorgen 1 februari moeilijker zullen hebben dan zij ...
31 december
Voor het feestgedruis losbarst, blikken we nog even terug op de laatste 10 dagen van 2009.
Met twee zieke kindjes in huis waren het niet de meest spetterende dagen van het afgelopen jaar, maar we hebben ondanks alles wel kunnen genieten van de kerstsfeer.
Eerst was Nisse aan de beurt. Nadat de dokter bij hem een accute ontsteking aan beide oortjes en (misschien) RSV had gediagnosticeerd (moeilijk woord!), begon ook grote zus koorts te maken. Ze beweerde dat ze ook pijn had aan haar oortje, maar ik wist niet of ik haar moest geloven, omdat ze de laatste tijd nogal vaak Nisse imiteert. Een tweede doktersbezoekje bevestigde Mila's diagnose. De oorzaak van de koorts was een lichte oorontsteking.
Gelukkig leverden de aerosolbeurten en de dosissen antibiotica en Nurofen het gewenste resultaat. Na enkele dagen zagen we onze kotertjes weer zo gezond als visjes worden. Dinsdagavond volgde de bevestiging door de kinderarts. En zo konden we in schoonheid het oudejaar uitwuiven ...
Kerstavond vierden we lekker gezellig thuis met ons viertjes. De dagen daarna schuimden we de feestjes af bij onze repectieve famlies en schoonfamilies. Lekker gegeten en lekker gezellig gedaan ... Ik was vroeger allesbehalve een kertsmens, maar nu vind ik het toch allemaal iets hebben.
Dan beginnen we nu af te tellen en duimen we voor een kersverse lading zachte, witte sneeuw, zodat we de komende dagen nog wat in de neeuws kunnen peelzen!
20 december
We zitten lekker warm in ons ondergesneeuwde huisje. De warme chocomelk is voor straks, de lichtjes van onze kerstboom gaan pas vanavond aan en een haard hebben we niet, maar dankzij de witte pracht buiten zit de kerstsfeer er goed in.
De twee kindekes liggen onder de wol, mijn wederhelft is er lustig op los aan het strijken en het vriest dat het kraakt buiten. Het ideale moment om gezellig wat te bloggen.
Nisse rolt sinds vanmorgen van zijn buikje naar zijn rugje en eerder deze week nam hij een andere historische hindernis. Hij nam voor de eerste keer vast voedsel tot zich. We hadden hem voor de gelegenheid een overheerlijk witloof-aardappel-prakje bereid. Hij nam die eerste keer enkele kleine, voorzichtige hapjes, maar het smaakte. En het smaakte naar meer ... Ondertussen geniet hij als een klein Bourgondiërtje van zijn dagelijks groentepapje. De fundamenten zijn gelegd!
Nog groot nieuws in verband met Nisse is dat er schot lijkt te komen in de adoptieprocedure. De spiksplinternieuwe wijkagent vereerde ons gisteren met een bezoekje. Hij kwam een afspraak maken voor een adoptieverhoor. Morgenavond worden we op het politiekantoor verwacht. Blijkbaar had de vorige wijkagent in de laatste rechte lijn naar zijn pensioen zijn dossiers wat laten opstapelen. Ons dossier was natuurlijk weer ergens helemaal onderaan blijven liggen. We vroegen ons al af hoe het kwam dat het deze keer veel langer duurde eer we door de politie werden gecontacteerd...
Mila wordt aan een sneltreinvaart groot. Haar obsessie voor Sinterklaas maakt stilletjes plaats voor een kerstman-fixatie. En sinds vrijdag is ze ook volledig in de ban van de sneeuw. Mila keek haar oogjes uit toen ik vanmorgen de gordijnen openschoof: "Zo veel neeuws! Maar neeuws toch!". Hoog tijd om haar eens in de neeuws te laten peelsen. Als ze straks uit haar warme bedje komt, maken we er werk van!
1 december
Ooooops ... De laatste update dateert alweer van meer dan een maand geleden. In die maand is er hier weer heel wat gebeurd.
Wij hebben heel hard gewerkt om onze eindelijk afgewerkte zolder volledig gebruiksklaar te krijgen (verven, kasten en rekken monteren en heel veel altijd maar over en weer verhuizen). Ondertussen hebben we ook de eerste verdieping wat gepimpt. Mila heeft onze kamer op het eerste gekregen, zodat wij konden verhuizen naar de 'masterbedroom' op de zolder. Mila's nieuwe kamer moest hier en daar wat opgefrist en vooral heringericht worden. Mila's oude kamer is voor Nisse. Die kamer was nog mooi in orde, maar natuurlijk moesten ook Nisse spulletjes een plekje krijgen en alle spullen van Mila moesten mee naar de nieuwe kamer. Ons bureau heeft ook een nieuw likje verf gekregen. Reusachtig veel werk allemaal, zeker met twee kindjes in huis ...
We zijn ongeveer klaar boven, maar de deuren op de zolder moeten nog een tweede laagje verf krijgen en we zouden nu ook graag nog onze gang boven verven.
Voorlopig liggen de werken echter even stil, want mama is ondertussen al twee weken terug aan de slag en dan wordt het extra moeilijk om een gaatje te vinden om aan het klussen te gaan.
Het belangrijkste wapenfeit van de voorbije maand is het doopfeest van Nisse afgelopen zondag. We hadden er net als bij Mila voor gekozen om Nisse thuis te laten dopen, maar met bijna 30 genodigden kwam er hier weer het nodige voorbereidings- en verhuiswerk aan te pas. We kunnen terugkijken op een geslaagd feest, maar het was een zwaar weekend. De foto's die Tattanneke zondag maakte, kan je bekijken op deze link: http://picasaweb.google.be/annvangoethem/Web?feat=directlink
Nisse is ondertussen letterlijk en figuurlijk groot aan het worden. Hij groeit als kool en wordt een stevig uit de kluiten gewassen baasje. Het 'plat' is er ook echt af. Hij lacht, kirt, zwaait lustig met armpjes en beentjes door de lucht en grijpt naar alles wat hij in zijn kleine handjes krijgt.
Grote zus is momenteel volledig in de ban van Sint-Maarten en Sinterklaas (Zintekaas). Ze hebben allebei al wat speelgoed gebracht, maar dit weekend volgt er ongetwijfeld nog meer, als Mila een flinke meid blijft. Moemoe had nu zaterdag de Sint al bij haar thuis op bezoek. Mila en haar nichtjes waren onder de indruk van zijn verschijning.
Mila blijft een echte spring-in-het-veld. Ze holt een hele dag van hot naar her en tatert er op los. Ze heeft er weer een heleboel leuke woorden bij: onder andere 'zuurp(r)uim' (kent ze van Big en Betsy), 'lammeloli' (ravioli), 'eileke' (eigenlijk). Ze breit haar woordjes tegenwoordig ook aan elkaar in mooie zinnetjes. Het is zalig om haar bezig te horen.
Mila's favoriete vraag op dit moment is: 'Wie is dat?'. Op het eerst gezicht een eenvoudig te beantwoorden vraag, ware het niet dat Mila ook verwacht dat wij de namen kennen van alle mensen die in een auto naast ons aan de verkeerslichten zitten of alle mensen die in de Colruyt rondlopen ...
Ze is ondertussen ook zindelijk overdag. Ze is met andere woorden helemaal klaar om in februari naar de Nijntjesklas te trekken!
29 oktober
Hallo hallo, tussen het klussen door hebben we weer eventjes de tijd gevonden om jullie up to date te houden...
We zullen beginnen met de gezondheidstoestand van onze kindertjes. Op 15 oktober hadden we een afspraak bij Kind en Gezin. Nisse kreeg er zijn eerste prikjes en we hebben dan maar meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook grote zus te laten wegen en meten. Mila weegt nu meer dan 11 kg en meet 85 cm. Ze is er de laatste tijd dus goed op vooruit gegaan. Broer weegt ondertussen bijna 6 kg en meet 60 cm! Maar... vorige week was er toch even alarm... Nisse had tijdens het weekend veel last gekregen van slijmpjes en een kwade hoest. We zijn dan bij de kinderarts gegaan en die heeft ons meteen in het ziekenhuis gehouden omdat hij vreesde dat ons ventje RSV had... Broer en mama hebben uiteindelijk maar 1 nachtje op pediatrie doorgebracht omdat 's anderendaags bleek dat het geen RSV was, maar bronchiolitis, een ontsteking van de vertakkingen aan de luchtwegen. Oplossing: een weekje aerosol (4x per dag!). Broer is ondertussen alweer genezen verklaard...
Mama wordt ook fitter met de dag: ze heeft er haar eerste voetbalwedstrijd sinds 11 maanden op zitten. Terwijl moeke en de kids thuis bleven, heeft zij haar rentree gemaakt met twee doelpunten. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de tegenstanders maar met 8 waren... In ieder geval niet slecht voor één van de oudjes van de ploeg, want ondertussen is mama alweer een jaartje ouder geworden... Om dit te vieren, is ze samen met moeke lekker gaan eten. Met dank aan oma en opa, die ondertussen Nisse en Mila in de watten hebben gelegd.
Voor de rest wordt er ten huize Van Goethem-Braecke flink geklust. De tweede verdieping is zo goed als afgewerkt en mama en moeke hebben hun intrek genomen in de nieuwe master bedroom... Vandaag heeft mama Mila's nieuwe kamer afgewerkt. Zij krijgt immers de "oude" - maar voor haar grotere -slaapkamer van mama en moeke. Eens hij groot genoeg is om alleen te slapen, krijgt Nisse Mila's "oude" kamer. Dan rest ons nog het inrichten van moekes bureau en de "bergkamer" op de tweede verdieping. We zullen nog weten wat te doen de komende weken...
En terwijl wij klussen, groeien onze kinderen als kool. Mila wordt echt groot... We moeten nu al meer en meer kleertjes gaan kopen in de kinderafdeling, en niet langer bij de baby's... Ook haar woordenschat gaat er nog altijd flink op vooruit. Ze praat nu al in mooie zinnen en kan al heel goed duidelijk maken wat ze wilt, of dikwijls ook niet wilt...
"Bjoetje" noemt ze nu steevast "Nisse" en ze kan hem steeds minder missen...
Ondertussen gaat het ook beter en beter met de zindelijkheidstraining. Vóór we het weten, zal ze naar de Nijntjesklas gaan, zoals ze het zelf zo graag zegt. Telkens we voorbij de school in onze straat rijden, zegt ze "Dat is mijn school" of "Hie is Nijntjesklas". Dat belooft...
Broertje laat het allemaal niet aan zijn hartje komen. Integendeel zelfs, hij begint meer en meer te lachen...
14 oktober
Waar waren we gebleven? Even de draad opnemen waar we hem ongeveer drie weken geleden hebben laten liggen ...
Het hoogtepunt van de afgelopen weken was ongetwijfeld Nisses babyborrel aka koffieklets. Er ging ontzettend veel voorbereidingswerk aan vooraf met echte piek(zelfs stress)momenten op zaterdag tijdens het bereiden van de gebakjes en zoetigheden en zondag tot de allerlaatste minuut bij het klaarzetten van de zaal. Maar het resultaat mocht er best wezen. Familie, vrienden en kennissen zakten in groten getale af naar onze plaatselijke parochiezaal en lieten zich al het lekkers welgevallen in de gezellige drukte. We hebben heel wat lovende reacties gekregen over al de gebakjes en desserts. De credits gaan volledig naar ons intussen welbekende cateringsduo: moemoe en mama. Ze zijn onze persoonlijk beste hobbykoks van Vlaanderen. Laat BV sterrenchefs Peter Goossens en Sergio Herman maar afkomen: Hier zit nog onontgonnen talent!
Nisse bleef weer volledig zijn rustige zelf ondanks al de drukte. Hij bleef onverstoorbaar slapen tot vijf uur. Dan had hij ineens een stevig hongertje. Zo kon hij toch nog een uurtje meepikken van zijn eigen babyborrel.
Nisse blijft groeien als kool. We hebben er geen idee van hoe groot en breed hij ondertussen is, maar ik denk dat we weer achterover zullen vallen morgen op consultatie bij Kind en Gezin.
Nisse begint vaak te lachen, geeft zijn oogjes goed de kost en duwt zichzelf graag recht op zijn beentjes. Er komt echt leven in de brouwerij!
Bij grote zus groeit de broederliefde met de dag. Broertje ondergaat braaf de kussen, knuffels en lieve woordjes (Lieve, lieve, lieve broertje! Goed geslapen? Flink gegeten? Klein ventje ...). Ze durft hem nogal eens overdonderen, maar de hardhandigheid maakt meer en meer plaats voor de zachtheid van een echte grote zus.
Ik ben ondertussen de paperassen in orde aan het maken om mijn eigen zoontje te kunnen adopteren. Hij is vandaag precies twee maand, dat betekent dat ik mijn verzoekschrift tot adoptie vanaf vandaag mag indienen. Ik heb al alle papieren bij elkaar, maar moet mijn brief nog schrijven. Dat wordt werk voor dit weekend en dan mogen ze mij maandag verwachten bij de griffie van de jeugdrechtbank in Dendermonde. Dat hij maar snel écht helemaal van mij ook is!
25 september
Hier zijn we weer met meer nieuws uit Mi(la)ni(sse)land. Vandaag is Nisse precies zes weken oud. We hebben hem gisteren nog eens op de weegschaal gelegd en wat blijkt: mijnheertje veelvraat weegt al om en bij de 5 kilo!
Moeke geeft hem 's avonds laat nu wel een flesje Nan, want mama kon zijn tempo niet goed meer volgen. Maar het grootste deel van zijn vitamientjes haalt hij nog steeds uit de goeie ouwe moedermelk.
Voor het overige beginnen we meer en meer onze "draai" te vinden. Het voetbalseizoen draait terug op volle toeren: moeke en haar ploegmaatjes hebben vorige week vrijdag de maat genomen van Verrebroek. Met een 3-2 overwinning hebben ze zo hun eerste puntjes binnengehaald. Mama heeft, met de nodige aanmoedigingen van moeke, ook de draad terug opgenomen en is woensdag voor de eerste keer gaan trainen. Voor het eerst in tien maanden... Ze is begonnen met tien minuutjes lopen (ipv de gewone 20 minuten), maar voor de rest heeft ze gewoon meegetraind met de groep. Dat laat zich tot vandaag nog wel voelen, vooral in de dij- en bilspieren... Besluit: nog veel werk aan de winkel en nog even wachten op de oude linksback van Mazel...
De afgelopen week hebben we ook veel bezoek gekregen. En tot grote vreugde van Mila waren er telkens speelkameraadjes bij. Zondag hebben we bezoek gekregen van voetbalmaatje Cindy, haar man Yves en de twee kindjes, Robbe en Anouk. De dag erna was het de beurt aan Wendy (jeugdvriendin van mama), haar man Pieter en Senne en Elien. Mila heeft haar hartje kunnen ophalen, want het zonnetje was toevallig ook van de partij...
Woensdag hebben we het gezellig gemaakt met "Takie" (mama's meter Gerda), nonkel Mark en hun kleindochter Camille. Deze laatste heeft ons zelfs getrakteerd op een zeer gesmaakte privé-dansvoorstelling in onze keuken. En zoals gewoonlijk was Mila niet weg te slaan bij "Takie", die overladen werd met knuffeltjes en kusjes van onze kleine (grote) meid.
Mila wordt met de dag zotter van haar broertje. Ze vraagt nu regelmatig zelf of ze hem eens mag vastpakken. En uiteraard wordt dat dan vastgelegd op foto (zie album). Het lijkt ook alsof ze nog sneller evolueert sinds broertje er is. We zijn telkens weer verbaasd over het tempo waaraan haar woordenschat wordt uitgebreid... Laatste favoriet woordje is onder andere "toch". En ze gebruikt het in twee betekenissen. Als mama bv. iets doet waarmee ze niet akkoord is of wat in haar ogen verkeerd is, roept ze "mama toch!". En ze gebruikt het ook om een tegenstelling aan te duiden en dan dikwijls een beetje plagerig. Als we bv. vragen "heeft Mila pipi gedaan?", zal ze eerst "neen" antwoorden, en dan daarna, als een echte deugniet: "Mila toch pipi daan".
En om in dezelfde sfeer te blijven, nog deze kleine anekdote:
Vorige week reden we naar moemoe langs de N41. Daar staanlangs de kant allemaal bomen... Opeens zei ze "bomen kaka daan"... Het duurde eventjes, maar dan viel onze frank: de bladeren van de bomen worden stilaan bruin en vallen af...
Dat noemen ze nu kinderlogica...
Nog deze week zijn we naar de Jaarmarkt in Hamme gegaan. Voor Mila telt er dan maar 1 ding: kemmis! Zelfs de diertjes konden haar niet echt boeien: ze moest en zou naar de kermis gaan! Zo gezegd, zo gedaan: ze heeft een keer of 5 op het molentje gezeten, touwtjetrek gedaan, met de autootjes gereden en eendjes gevist! De buit na dit uitgebreid kermisbezoek: een parapluutje en een radio met microfoon die een hels lawaai maakt. Met dank aan moemoe :-)
Nu - vijf dagen later - vertelt ze nog aan iedereen die het horen (of ook niet) wil: "Mila kemmis eweest!".
14 september
Hip hip hoera! Onze kleine Nisse is vandaag precies één maand jong!
We're back in town! Back to life, back to reality ... We hebben genoten van twee weekjes Belgische kust. We konden weer rekenen op de bereidwillige medewerking van de weergoden. Drie dagen écht warm zomers strandweer, enkele kwakkeldagen in de eerste week en dan een heel reeks zonnige, maar wat minder warme dagen in de tweede week. Op die laatste soort dagen waagden de die hards zich met hun gebronsde lijven omsingeld door stevige standschermen rond hun strandkabientje zelfs nog in bikini en zwembroek op het strand. Wij beperkten ons tot een stevige wandeling op de dijk of wat spelen op het strand met wat meer kleren aan. Maar, eerlijk is eerlijk, het was écht goed in het zonnetje.
Nisse blijft een stevig etertje, mama heeft moeite om zijn tempo bij te houden, maar wil voorlopig de borstvoeding zeker niet opgeven. Af en toe afkolven en Nisse een goedgevulde fles geven, lijkt wel wat soelaas te brengen. Maar het is soms gewoon moeilijk om nog een moment te vinden om af te kolven, omdat Nisse op bepaalde momenten om de haverklap weer aan de borst lijkt te willen.
Eén troost: het vele eten loont! Nisse komt heel snel bij. We hebben hem gisteren even op de weegschaal van tante Sara gelegd. En die gaf 700 gr meer aan dan 8 dagen geleden. We hebben ook een poging ondernomen om hem te meten en als we goed gemeten hebben is hij ook al 5.5cm gegroeid sinds zijn geboorte. We zullen straks eens vergelijken met de deskudige metingen van de kinderarts.
Nisse begint ook volop rond te kijken en begint zijn hoofdje mooi op te heffen. Het plat is er weer al af ...
Mila heeft de tijd van haar leven gehad aan zee. Ze lijkt bezeten door de zee en de meeeeoewen en het zonnete dat zijnt. Ze heeft heel veel buiten gepeesd (gespeeld) en gelammeld (gewandeld) en heeft daar vooral ook altijd heel veel over verteld. Ze is een brokje energie. Ze stapt nooit, maar loopt altijd en haar mondje staat geen seconde stil. Er staat Nisse nog wat te wachten ...
30 augustus
We're still alive and kicking, maar met twee kindjes in huis is het heel hard zoeken naar een gaatje om mij even voor de computer te kunnen zetten en dan ook nog tijd genoeg te hebben om de site wat up-to-date te houden. Grote zus was net flink aan het spelen, maar is nu nieuwsgierig en vooral op zoek naar nog wat extra knuffels op mijn schoot komen zitten.
Ik zal het best kort houden dus, maar zal toch even een op een rijtje zetten wat er hier de afgelopen dagen zoal gebeurd is. Nisse blijft een klein veelvraatje, maar gelukkig niet zonder resultaat. Hij verandert zichtbaar. Mama heeft eergisteren voor het eerst met succes afgekolfd en ik heb hem dan zijn eerste flesje mogen geven. Nisse hapte even gulzig als altijd toe .... Dat is handig voor als mama het hoge tempo van Nisse even niet kan volgen, dan kan iemand eens overnemen.
We hebben voor Nisse ondertussen weer al wat leuke bijnamen verzonnen:
The Fresh Prince of BelHair (kenden jullie al)
Nissiepissie of Niskepiske (Telkens we een pamper vervangen, is het zover ...)
Kwistenbietel(beatle) (omwille van het vele haar dat ondertussen iets minder weerbarstig lijkt te worden en zich gewillig min of meer plat laat leggen)
We hebben al heel wat bezoek gekregen. Het waren veel mensen met kindjes, zodat Mila wat gezelschap had om haar hartje mee op te halen in de tuin.
Ik heb een nachtje op de spoed doorgebracht. Ik dacht écht dat ik een wesp had ingeslikt, maar op de spoed hebben ze alleen maar heel hard met mij gelachten en mij toch een nacht daar gehouden. Dat moet één van de verschrikkelijkste nachten uit mijn leven geweest zijn. Geen oog dichtgedaan en bovendien nog zelden zo zwaar uitgelachten en vernederd. Mijn klachtenbrief ligt al klaar, ik moet alleen nog het juiste adres vinden om hem op te sturen.
23 augustus
We hebben net ons eerste echte wandelingetje met ons viertjes achter de rug. Een klein blokje rond hier in de buurt en als afsluitertje een terrasje (en voor Mila een speeltuintje) aan de tennisclub hier wat verderop. Het is zalig dat de weergoden ons zo gunstig gezind zijn ... Iedereen wijst ons er altijd maar op dat we moeten genieten van ons nieuwe gezinnetje en met dit weer is dat een 'koud' kunstje.
Nisse heeft de afgelopen 12 uur weer gedronken als een echte schrokop. We zijn al benieuwd naar hoeveel de weegschaal zal aangeven dindag als de verpleegster van Kind en Gezin langskomt. Hopelijk zien we resultaat!
Grote zus blijft haar kleine broer knuffeltjes en kusjes geven à volonté. Ons kleine meisje lijkt zo groot nu kleine broer er is. Ze heeft zo'n grote handen en voeten en ... alles lijkt gewoon reusachtig nu. En zeggen dat ik haar tot vorige week echt nog een klein meisje vond. Ze lijkt ook alsmaar flinker te worden en wil steeds meer zelf proberen. Ze vindt het bjvoorbeeld ook leuk om mee te helpen als broer verzorgd of verschoond moet worden of als we hem in zijn Maxi Cosi zetten.
Momenteel is Mila geobsedeerd door bimbams en wij kunnen tegenwoordig geen kerk meer passeren of Mila begint in extase 'bimbam!' te roepen. Deze morgen tijdens onze wandeling hebben we zo'n 10 minuutjes rond de kerktoren gedwaald zodat Mila haar nieuwste passie kon uitleven.
Gisteren lagen we dubbel toen ze plots inde auto 'Allez, allez' begon te roepen. We vroegen haar tegen wie ze het had en wat ze bedoelde. Het bleek dat ze vond dat broer mee moest zingen met de Plop-CD: 'Bjoetje ook zing!'. Toen hebben we haar proberen uitleggen dat broertje nog niet kan zingen en dat ze het voorlopig met onze zoetgevooisde stemmen zal moeten doen als er in de auto voor de verandering weer eens uit volle borst moet gezongen worden.
20 augustus
Een beetje een speciale datum vandaag. Maandenlang zat deze datum in ons hoofd. Nisse was uitgerekend voor 20 augustus, maar heeft dus zijn 40 weken in de baarmoeder niet uitgezeten. Hij kent al de geplogenheden in ons landje. In België word je ofwel vervroegd vrijgelaten ofwel neem je het heft in eigen handen en trommel je wat familieleden en vrienden op om je te helpen ontsnappen.
De blijde intrede van mama en Nisse thuis was een groot succes. Mila, die het om begrijpelijke redenen nochtans bij haar bezoekjes in de kliniek wat lastig leek te hebben met de komst van haar broertje, ontving haar broer met open armen. Hij werd overladen met knuffels en kusjes. Tot nu toe lijkt Mila ook niet om extra aandacht te schreeuwen ... Ze noemt haar broer ondertussen ook niet meer altijd 'baby', maar meestal 'bjoejtje'. Als ze heel veel zin heeft, wil ze ook al eens zijn naam gebruiken, ook al kan ze zijn naam uitspreken vanaf dag 1.
Nisse blijft stevig en vooral heel vaak drinken. 's Nachts lijkt hij al min of meer een vast ritme gevonden te hebben. Hij eet rond één uur en rond vier uur en begint dan aan een langer stukje slaap tot een uur of negen. Stevig ritme, maar wel vol te houden, omdat Nisse na elke voeding weer mooi in slaap valt.
Met de voorlopig warmste dag van het jaar achter de rug en een nog warmere dag voor de boeg, zit er niks anders op dan vandaag lekker te rusten en te genieten van het mooie weer. Dat zullen we met veel plezier doen!
17 augustus
Ik heb zonet mijn laatste akelige tripje achter de rug van de kraamafdeling naar de auto: door het lege ziekenhuis, langs de spoedafdeling, via de achteruitgang en langs de donkere parking naar de auto. Ik was net als de voorbije drie keer blij toen ik weer veilig achter het stuur zat. Het begint eigenlijk al wat te wennen, maar ik ben er zeker niet rouwig dat het de laatste keer was. Morgen komen mama en Nisse naar huis. Gedaan dus met mijn nachtelijke tripjes door en langs het Dendermondse ziekenhuis!
Mama en zoon stellen het nog steeds uitstekend. Nisse heeft van zijn haar zijn handelsmerk gemaakt. Iedereen, ook de vroedvrouwen en de gynaecoloog, blijven zich verbazen over de weelderigheidsgraad van zijn donkere haardos. Die mensen hebben toch al wat baby'tjes en bijhorende haardossen zien passeren, dus het moet echt wel indrukwekkend zijn. Van het rustig etertje waarvan sprake in mijn vorig verslagje blijft weinig meer over. Nisse is een kleine slokkop geworden die de hele dag door aan mama's borst ligt, al zit de warmte van de voorbije dagen daar wellicht voor iets tussen. De temperatuur op onze kliniekkamer bereikt bij momenten echt tropische hoogtes en dan is het normaal dat Nisse dorst heeft ... Hoe zou je zelf zijn? In ieder geval levert het resultaat op. Nisse was 230 gr afgevallen en had na zijn dagje stevig drinken vanmorgen al 100gr terug gewonnen.
Ik ga nog snel wat nieuwe fotootjes uploaden in het fotoalbum en dan in mijn bedje kruipen. De gemiste nacht van donderdag op vrijdag en al de emoties en het heen-en weer-geloop beginnen hun tol te eisen. Ik moet morgen fris zijn, zodat ik mama, Nisse en Mila (die al enkele dagen heen en weer reist tussen Dendermonde, Hamme en Asse) met open armen kan ontvangen.
15 augustus
Ik ben net terug van het ziekenhuis. Ik geniet na van een rustig dagje met niet te veel bezoek en ben opgelucht dat ik mijn lange tocht door een verlaten ziekenhuis en langs de schaarsverlichte parking voor de tweede maal heb overleefd. Ik moet nogal wat trotseren als ik na de bezoekuren nog wat tijd bij mama en Nisse wil doorbrengen. Maar dat heb ik er voor over natuurlijk ... Zouden al die papa's helemaal niet bang zijn als zij diezelfde tocht maken? Of durven zij niet toegeven dat het toch maar akelig is?
Ik voel mij overigens wel goed in mijn rol als 'papa'. Nu maak ik het eens mee van de andere kant. Ik ben niet zelf moeten bevallen, maar ik weet nu wel dat toekijken hoe iemand die je graag ziet ligt pijn te lijden en niet veel kunnen doen om te helpen ook best zwaar is. Ik heb nu ook de ondankbare taak om te sleuren met dozen en zakken met geboortekaartjes, doopsuiker, kleertjes voor Nisse, drank ... Vandaag was dat ook een niet te onderschatte opgave onder de brandende zomerzon.
Nisse en mama stellen het uitstekend. Nisse slaapt veel en drinkt niet zo vaak, maar als hij drinkt neemt hij uitgebreid de tijd om te genieten. Wij kunnen ons daar wel in vinden. Welkom in de club van de levengenieters, Nisse!
Mama heeft vanmorgen tot haar grote opluchting Nisses weelderige haardos mogen wassen, want die hing nog vol bloedklontertjes en smeersel. Nu blinken zijn donkere haartjes ... Dat leverde hem al meteen zijn eerste bijnaam op: The Fresh Prince of BelHair! Wat nieuwe fotootjes van ons kleine prinsje vinden jullie in het fotoalbum.
14 augustus 23.00u
Hij is er! Ons kleine mannetje ... Gisteren dachten we alletwee nog dat we een dochter zouden krijgen. Vandaag kunnen we ons al niet meer voorstellen dat het geen zoontje was geweest. We zijn dolblij met onze Nisse. Grote ogen en een weelderige zwarte haardos geven hem een enorme aaibaarheidsfactor.
Hij is wat vroeger dan gepland op de proppen gekomen, maar we vinden het zeker niet erg dat hij er al is. Hij stuurde onze plannen voor vandaag enigszins in de war, maar dat vonden we eigenlijk geweldig. Normaal zouden we vanavond gezellig met ons tweetjes gaan eten om onze vijfde huwelijksverjaardag te vieren, maar we hadden heel de tijd al stiekem gehoopt dat onze tweede kindje als cadeautje voor die verjaardag geboren zou worden en wonder boven wonder is dat ook gebeurd!
Gisteren stond onze voorlaatste visite bij de gynaecoloog gepland. Mama voelde zich al heel de ochtend niet zo lekker, maar vermoeddde niet dat de bevalling al zo dichtbij was. Bij onderzoek bleek ook tot grote verbazing van de gynaecoloog dat mama al 4cm opening had, dat Nisse al goed ingedaald was en dat haar vliezen puilden. Met andere woorden mama was zonder dat ze er zelf veel van gemerkt had stilaan klaar om te bevallen. We kregen het advies om rustig terug naar huis te gaan en te wachten tot de weeën voldoende frequent waren om terug te komen naar het ziekenhuis. Zo gezegd, zo gedaan. Tegen half tien waren we terug in het ziekenhuis en om half zes hadden we onze zoon in onze handen. Wat daartussen gebeurde was letterlijk zware, noeste arbeid. Mama heeft afgezien, maar doorgebeten en het resultaat mag er zijn.
Mama en Nisse stellen het uitstekend. Nisse drinkt vlot aan de borst en mama geeft de borst alsof ze jaren niks anders heeft gedaan.
11 augustus
Mama is gisteren begonnen aan haar laatste werkweek, al is het dan maar een halve. Tot en met woensdag moeten we haar thuis nog missen, maar vanaf donderdag kunnen we ons met ons drietjes rustig beginnen voorbereiden op de bevalling. Tenzij Wimpertje besluit om vroeger te komen piepen...
We zijn alle drie nog aan het nagenieten van een heerlijk zomerweekend. Zaterdagochtend had mama zin om erop uit te trekken. Mila mocht de bestemming kiezen. Toen mama vroeg "waar gaan we naartoe vandaag?", aarzelde ze geen moment en riep vol overtuiging "zee!!!". Zo gezegd, zo gedaan! We zijn naar De Haan gegaan, waar het toevallig net "Trammelant" was, een jaarlijks volksfeest met als thema "Belle Epoque". Er waren modeshows met kledij uit die periode, er was een stoet, veel kraampjes, enz... en vooral: veel volk. Maar het was echt wel de moeite! Dat moeten we onthouden voor de volgende jaren...
We zijn natuurlijk ook naar het strand gegaan. Daar heeft Mila haar hartje kunnen ophalen met moeke terwijl mama lag te rusten. Telkens Mila en moeke terugkwamen bij mama, werd ze uitgebreid geknuffeld en gekust door Mila.
Sinds die dag heeft Mila ook geen schrik meer van de golven. Ze heeft ze immers samen met moeke "getemd"...
Zondag waren we eerst van plan om rustig thuis te blijven, tot mama naar moemoe belde. Die was bij de Benji's op bezoek in Knokke. Mama kreeg het fantastische idee om zich aan te bieden als chauffeur voor moemoe. Ten huize Van Goethem - Braecke was iedereen uiteraard onmiddellijk akkoord :-)
En voor een tweede dag op rij: zo gezegd, zo gedaan! De Brakkies weer de auto in richting Belgische Kust.
Tante Els en nonkel Luc waren er ook. We hebben ons nog even heel goed geamuseerd op het strand en bij wijze van afscheid heeft moemoe gans de bende getrakteerd op een bezoekje aan de Mc Donalds. Dat was me daar nogal een bestelling...
Jammer genoeg hebben we zelf geen foto's van deze mooie dag, maar we kijken vol spanning uit naar de kiekjes van tante Sara en tante Els...
7 augustus
We komen dichter en dichter en dichter ... Vandaag zijn we begonnen aan de laatste twee weken in rechte lijn naar de uitgerekende bevallingsdatum. De gynaecoloog en haar bevallige assistente verzekerden ons gisteren dat Wimpertje nog steeds in uitstekende conditie verkeert en nog zoveel vruchtwater heeft om in rond te zwemmen dat we ons aan een ware vloedgolf mogen verwachten als mama's vliezen breken. Ik weet niet meer precies hoe ze het formuleerde, maar de assistente drukte zich zeer plastisch uit in dat verband. Als we haar mogen geloven, moet het echt over een gigantische hoeveelheid vruchtwater gaan. Ik weet niet wat ik mij daar precies moet bij voorstellen, maar hoop toch stiekem dat die vloedgolf zich pas in de kliniek een weg naar buiten baant ... Foto's hebben we niet deze keer, want de echo's lieten weinig zien. Vorige week met het 3D-apparaat konden we echt een baby'tje zien, maar op de beelden gemaakt met het gewone echoapparaat konden we gisteren nauwelijks wat herkennen. Dus nu is terug alle macht aan de verbeelding ... De gynaecoloog waagt zich in dit stadium ook niet meer aan voorspellingen in verband met het gewicht van de baby, omdat meetfouten onvermijdelijk zijn nu.
Ondertussen blijft iedereen gissen naar het geslacht van Wimpertje. Veel mensen bekijken ons vol ongeloof als we zeggen dat we het zelf niet weten. Sommigen verdenken ons er zelfs van dat we hen iets wijsmaken in de hoop dat mensen stoppen met raden om zo het geheim beter te kunnen bewaren. Maar zo gewiekst zijn we niet, we weten het écht niet! En we vinden het fantastisch dat het geslacht ook voor ons een verrassing zal zijn, dat maakt alles er alleen maar spannender op.
Ik heb (één keer met en één keer zonder Mila) om mijn 'babyskills' wat op te frissen twee babybezoekjes gedaan de afgelopen week. Maandag waren we op visite bij het 5 weken oude zoontje Théo van een collega van mij. Woensdag ben ik er eindelijk toe gekomen om ook de 3 maanden oude Jef, het zoontje van een ex-scoutsmaatje, met een bezoekje te 'vereren'. En om wat in de baby's te blijven, had ik woensdag afgesproken met Evy, ook een ex-scoutsmaatje, en haar 9 maanden oude zoon Robbe. Nu weet ik het weer allemaal ... Ik ben er helemaal klaar voor. Laat dat baby'tje maar komen!
Gisteren hebben we ons door opa laten trakteren op een voetbalmatch. Opa is een stille, maar trouwe supporter van de Gantoise en hij wou graag de match tegen AS Roma live meemaken. Hij heeft geen zonen of schoonzonen om hem bij zo een gelegenheid gezelschap te houden, maar gelukkig heeft hij een dochter en schoondochter die een klein beetje voetbalgek zijn. Gent werd door AS Roma spijtig genoeg deskundig naar de slachtbank geleid (1-7), maar we zijn absoluut blij dat we er bij waren. We hebben wereldster Francesco Totti en zijn even wereldberoemde schwalbes in het écht gezien en genoten van de sfeer en de hoogoplopende emoties in het Ottenstadion. Je moest echt wel geen AA Gent-supporter zijn, om te zien dat de scheidsrechter de ene blunder na de andere maakte. Indrukwekkend hoe de Buffalo's op het veld hun kalmte bewaarden en bleven proberen om goed voetbal te brengen.
Aan ons verbouwingsverhaal lijkt ook stilaan toch een einde te komen. De schrijnwerker ging vorige week alles komen afwerken, maar hij was weer in geen velden of wegen te bespeuren. Na tussenkomst van de architect, die ondertussen gelukkig uit verlof is, heeft hij beloofd dat hij maandag en dinsdag alles komt afwerken.
3 augustus
Ik heb niet veel tijd voor een update, maar wou jullie toch absoluut laten weten dat we hele mooie foto's hebben van Wimpertje. Ik heb ze net geupload in ons fotoalbum.
Verder bekomen wij van een zwaar weekend: trouwfeest van Pitje Benji en tante Sara en de verjaardag van moemoe.
28 juli
Toen ik daarnet Mila hoorde vloeken 'Godveldomme, godveldomme', toen ze probeerde met Poppemieke (haar nieuwe babypop) in haar arm het trapje naar de glijbaan te beklimmen en dat niet zo vlot ging als ze in gedachten had, dacht ik twee dingen.
Eén: We moeten maar eens dringend werk maken van ons goede voornemen om niet meer te vloeken of ongepast taalgebruik te hanteren in het bijzijn van onze superalerte peuter. Twee: Dit is een leuk verhaal voor op de website, ik moest maar weer eens werk maken van onze blog ...
Bij deze is dat gebeurd. Onze laatste update dateert van 10 dagen geleden. In de tussentijd is er weer heel wat gebeurd. Vorig weekend hebben we na veel uitstellen uiteindelijk oma's zestigste verjaardag gevierd. We kozen voor niet te veel toeters en bellen, maar een gezellig etentje met oma en opa en de twee dochters met hun partners bij ons thuis. Het was een goede voorbereiding op de festiviteiten voor Mila's eigen verjaardag verderop in de week. Mila kreeg, dankzij het eindeloze geduld van oma en opa, uitgebreid de kans om haar repertoire verjaardagsliedjes te repeteren. Zaterdag kwam weer bijna heel onze grote familie over de vloer om Mila's tweede verjaardag te vieren. Het was zoals gewoonlijk weer een uitermate gezellige boel. Neem maar eens een kijkje in het fotoalbum. Om één of andere bizarre reden wil Mila echter niet geweten hebben dat ze twee is. Op de vraag hoe oud ze is, blijft Mila nu al weken consequent 'één' antwoorden. Na enig aandringen geeft ze toe dat ze ouder is, maar dan beweert ze drie jaar oud te zijn. De ondoorgrondelijke wegen van een peuterbrein ...
Midden vorige week zijn Mila's twee nichtjes komen spelen en op diezelfde dag zijn ook de contacten met de kindjes van de buren 'vernauwd'. Ik heb hen ook hier uitgenodigd, zodat Mila niet meer altijd op haar toren moest kruipen om hen over de haag te zien en heel de buurt bij elkaar moest schreeuwen om met hen te kunnen 'communiceren'.
Met de verbouwingen schiet het ook op. De gyproc is bepleisterd en sinds donderdag is ook de elektriciteit volledig in orde. Nu is het wachten tot de schrijnwerker, hopelijk deze week nog, de laatste afwerking komt doen.
En verder blijven wij aftellen tot de komst van ons Wimpertje. Overmorgen gaan officieel de laatste drie weken in. Donderdag staat ook nog een visite bij de gynaecoloog op onze agenda. Wij houden jullie op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.
18 juli
De spanning begint hier te stijgen ... Binnen iets meer dan een maand zal Wimpertje er al zijn. Alles staat klaar. Zelfs het wiegje heeft al terug een plaatsje in de woonkamer gekregen. Sinds donderdag is ook mama haar koffertje gemaakt, nadat we in de solden nog wat goedkope pyjamaatjes voor in het ziekenhuis op de kop hebben kunnen tikken.
Wij hebben een heel hectische week achter de rug. De schrijnwerker heeft deze week heel de week aan onze zolder gewerkt. We waren blij dat hij eindelijk terug aan de slag ging, maar zijn minstens even blij dat de week erop zit. We moesten elke morgen om zes uur ons bed uit, omdat de schrijnwerker 's avonds op tijd wou kunnen stoppen. En voor Mila's middagdutje moesten we ook telkens een oplossing vinden. Gelukkig heeft Mila grootouders die haar altijd met open armen ontvangen ...
In al de drukte van de verbouwingen, hebben we ook nog een bezoekje aan de gynaecoloog gebracht. Wimpertje weegt nu ongeveer 2kg 200. Volgens de gynaecoloog zal het een 'fijneke' zijn. Mama heeft al 1cm opening en de gynaecoloog voorspelt een vlotte bevalling. Wimpertje is ook al wat ingedaald, waardoor mama minder last heeft van pijn aan haar ribben. Ze voelt nu altijd vanalles bewegen ter hoogte van haar lies.
En alsof één doktersbezoekje per week niet meer dan voldoende was, moest Mila ook nog eens op controle bij de kinderarts. Die controleerde haar luchtwegen en besliste dat Mila nu definitief niet meer hoefde te puffen. Ze is ondertussen ook nog eens gemeten en gewogen. Ze heeft een sprongetje gemaakt op de curve. Ze was sinds begin mei 3cm gegroeid en iets meer dan 0.5kg aangekomen. Niet verwonderlijk, ze eet opvallend veel beter dan een tijd geleden.
8 juli
Het is weer hoog tijd voor een update. Ik word, nu de vakantie begonnen is, verondersteld zeeën van tijd te hebben. Vreemd genoeg merk ik daar weinig van. Ik heb altijd wel wat te doen. Maar nu het slechte weer mij noodgedwongen binnenhoudt en Mila nog wel even stevig zal dutten, heb ik een momentje om jullie op de hoogte te brengen van de laatste nieuwtjes hier in huis.
We beginnen nu echt wel af te tellen en ik kan bijna niet meer wachten om Wimpertje in mijn armen te sluiten. Dat is het nadeel van mijn lange vakantie, het wachten duurt nu langer dan voorheen. Maar voor ik een storm van verontwaardiging veroorzaak, wil ik nog eens zeggen dat ik heel blij ben met mijn vakantie. Mama's buik wordt steeds groter en dat brengt de nodige last met zich mee. De misselijkheid is ondertussen wel eindelijk (7 maanden ipv de gemidelde 3) achter de rug. Wimpertje zelf is still alive and kicking. Soms so hard kicking dat mama om zes uur al uit bed komt, omdat ze met al het gewoel in haar buik toch geen oog meer toe doet. Dat levert waanzinnige taferelen op. Aangezien mama al geruime tijd last heeft van een redelijk serieuze vorm van nestdrang, staat zij dan om zes uur 's morgens vrolijk te strijken! En weten dat mama toen ik haar leerde kennen allesbehalve een ochtendmens was ... Onze volgende date met Wimpertje in de baarmoeder is voor volgende week. Benieuwd wat de gynaecoloog ons dan zal vertellen ...
Grote zus wordt alsmaar groter en blijft met wijdopen oogjes de wereld tegemoet treden. Ze geniet vol verwondering van alle kleine ontdekkingen die ze elke dag doet.
Ze kan ondertussen ook steeds beter haar zegje doen. Ze blijft ook nieuwe woordjes leren, al zijn dat af en toe niet de goede. Gisteren zei ik 'Godver' en Mila vulde aan: 'Domme!' Zo vaak zeg ik dat niet, dat had ze weer verdomd goed onthouden.
Mila blijft ook geobsedeerd praten over de kermis. Telkens we voorbij het pleintje rijden waar de kermis stond, roept ze: 'Kemmis zeg (weg)!' Gevolgd door: 'Mina kemmis zeten. Moeke ook!'.
Sinds kort heeft ze ook weer een stel nieuwe virtuele idolen: De tetetutties (Teletubbies).
Mila leert ook goede manieren. Telkens ze een boertje of windje laat, klinkt het zeer welgemanierd 'Ballol!', 'pardon' voor de goede verstaander.
Mila heeft ook regelmatig overal 'pijn' en komt dan om kusjes smeken. Na zo'n kus is de pijn natuurlijk onmiddellijk verdwenen.
Ondertussen is de schrijnwerker eindelijk begonnen aan de afwerking van de zolder. En met begonnen bedoel ik letterlijk wat ik zeg. Hij is hier twee weken geleden twee dagen geweest en sindsdien liggen de werken weer stil. Vorige week is hij de trap komen leveren en volgende week zou hij een hele week komen werken. Dan zou alles klaar moeten zijn. Hout vasthouden! (Zie je de woordspeling!!!)
15 juni
Het weekend zit er weer op... En wat voor een weekend! We zijn eventjes gaan uitwaaien in "Dardennen". Om moekes 34ste verjaardag te vieren, hadden we een gîte(ke) gehuurd in Vielsalm. De ligging was perfect: midden in de natuur, met een prachtig zicht op de groene hellingen van de Hoge Venen. En met enkel het geluid van de koeien, schapen en ander dierlijk gezelschap...
Vrijdagavond hebben Mila en mama gezorgd voor een verjaardagsverrassing voor moeke. Ze hadden een "partytafel" gemaakt met allerlei lekkere hapjes, en hadden speciaal voor moeke hun mooiste hoedje bovengehaald...
Zaterdag was voor Mila ongetwijfeld het hoogtepunt van ons weekend. We zijn dan immers een bezoekje gaan brengen aan al haar Studio 100 vriendjes in Plopsacoo. Enig minpuntje: omdat onze kleine acrobate nog geen 85 cm meet, zijn er nog veel attracties waar ze nog niet op mag. Ook al kan ze al minstens evenveel als haar grotere leeftijdgenootjes. Dat heeft ze trouwens voldoende bewezen op de speeltuin: de kleinste speeltuigen verveelden haar al snel en het duurde niet lang vooraleer ze zonder hulp van moeke op de trap van de grootste glijbaan klauterde. Ook het "klimnet" bleek geen enkel probleem te zijn. We hopen nu al stiekem dat onze kleine meid later graag en veel zal sporten :-) Haar twee grootste supporters zijn er in ieder geval klaar voor!
Na ons leuk maar vermoeiend bezoek aan Plopsacoo, hebben we onszelf verwend met een lekkere BBQ. Daar bleek nog maar eens dat Mila een echt carnivoortje wordt. Terwijl moeke stond te puffen aan de bbq, riep onze kleine pasja haar toe: "vjees!!!". En het heeft haar gesmaakt, wees daar maar zeker van.
Gisteren, zondag, zijn we naar Malmedy gereden. En daar in de buurt ligt Xhoffraix, waar moeke ooit nog op kamp is geweest met de scouts. We zijn dat bewuste kampterrein zelfs gaan zoeken. Maar hoewel moeke de omgeving nog verbazend goed kende, hebben we het terrein zelf niet gevonden. We zijn dan maar een terrasje gaan doen in Malmedy...
's Middags hebben we dan nog gegeten aan ons vakantiehuisje en zijn we stilletjesaan beginnen inpakken. Rond vijf uur waren we thuis. Alledrie moe maar heel tevreden...
Foto's van onze mini-vakantie vinden jullie terug in het fotoalbum!!!
7 juni
Oops! Is het echt al bijna een maand geleden dat we onze blog hebben aangevuld? Waar zal ik beginnen?
Bij onze kleinste spruit ... Ons laatste bezoek aan de gynaecoloog dateert van 3 weken geleden. Wimpertje was ook tijdens het maken van de echografieën weer zijn/haar hyperactieve zelf. De gynaecoloog leek weer oprecht onder de indruk van zo veel jong geweld ... Mama geniet volop van het leven in haar steeds dikker wordende buik, maar vindt Wimpertje af en toe net iets te alive and kicking als ze uit haar slaap wordt gehouden. Zo was mama de afgelopen drie dagen om zes uur wakker. Vanmorgen lijkt Wimpertje haar wel nog wat slaap te gunnen. Het is bijna negen uur en mama ligt nog lekker onder de wol, al verwacht ik haar elk moment hier beneden. Ook mama's maag durft af en toe nog eens lelijk opspelen. Vorige week zondag is ze weer een hele dag misselijk geweest.
Onze andere spruit is al even alive and kicking. Hoewel ze als echte peuterpuber ons geduld zwaar op de proef kan stellen, blijft ze een schatje. Ze 'schreeuwt' om aandacht (Kijk! Kijk! Kijk!), maar overlaadt ook al wie haar lief is met kusjes en knuffels. Ook broer of zus in de buik kan rekenen op de nodige kusjes en knuffels, hopelijk blijft dat zo als broer of zus er echt is. Tegenwoordig wil Mila altijd knuffelsessies met ons drietjes. Terwijl ze ons heel stevig omhelst, roept ze dan: Drie meis! Mila is tot mijn grote vreugde ook een echt buitenmeisje. Ze beleefde al uren speelplezier in onze tuin. Ik zie haar al in gedachten in een scoutsuniformpje door de bossen crossen ... Mijn opvolging is verzekerd! Ze is momenteel ook grote fan van kabouter Plop en de zijnen, vooral voor Klus heef ze een serieuze boon.
Wij hebben ondertussen weer een klein stapje vooruit gezet in onze verbouwingen. Het nieuwe raam op de eerste verdieping is er! Onze hele eerste verdieping lag, ondanks zorgvuldig afplakken, onder een laag rood stof. Maar het leed is geleden, het stof is opgekuist en wij zijn blij dat we eindelijk meer licht hebben op onze overloop. Nu is het wachten op de schrijnwerker die half mei (?) contact zou opnemen om rond 20 mei aan de afwerking van de kamers op de zolderverdieping te beginnen. Omdat de architect ons had gegarandeerd dat de schrijnwerker vorige week eindelijk zou beginnen, heb ik vorige weekend de kamer waar de nieuwe trap- en trapopening komen volledig leeggemaakt. Al het gerief van de zolder en van die kamer staat nu (met veel dank aan oma en haar 'stapeltalent') in onze garage gestapeld. Maar van de schrijnwerker geen spoor natuurlijk ... Blijven bellen en mailen is de boodschap!
Sinds vrijdag hebben we ook onze nieuwe auto. We horen nu definitief tot de steeds groeiende categorie van mensen met een familiewagen.
En wat onze voetbalavonturen betreft... Wij hebben op 8 mei ook de beker gewonnen. We kunnen dus terugkijken op een meer dan geslaagd seizoen. Dat ik dat op mij leeftijd nog mag meemaken!
Ons volgende bezoek aan de gynaecoloog is gepland op 22 juni. Wij houden jullie op de hoogte.
8 mei
Het is weer net iets te lang geleden dat jullie nieuws hebben gekregen uit Mila-en-Wimpertjesland. Maar goed, ik heb mijzelf voorgenomen om niet meer te leuteren over ons drukke bestaan. We zijn er dus weer met een update!
Laat mij beginnen met onze jongste telg. Drie weken geleden hebben we bij de gynaecoloog nog eens kunnen binnenkijken in mama's bollend buikje. Wimpertje doet het uitstekend en ziet er fantastisch uit. Kijk maar eens naar de gespierde benen en de grote, verleidelijke reeogen op de echo's in ons fotoalbum. Die gespierde benen waren trouwens geen verrassing. Wimpertje is dag en nacht zeer druk doende. Het lijkt wel of hij/zij aan het trainen is voor op zijn minst een marathon.
Onze eerstgeborene dan ... Wel, die is ook zéér actief. Gisteren in de wachtkamer van de dochter merkte iemand zeer verstandig op: 'Gij zijt precies ne spring-in-het-veld'. Vlijmscherpe analyse na amper 15 minuten observatie... Mila is gisteren nog eens gewikt en gewogen tijdens haar controle bij de kinderarts. Mila meet nu 78 cm en weegt nog steeds net geen 10 kg. Mila is een kleintje volgens de dokter, maar dat hadden we zelf ook wel al door. In ieder geval niets om ons zorgen over te maken, want alles is perfect in verhouding en Mila gaat op andere vlakken heel goed vooruit.
Ik kan bijvoorbeeld ontzettend genieten van het taaltje dat Mila momenteel spreekt. Ze leert echt alle dagen bij. Mila is een echt 'babbelgat'. Toen ik haar deze week na haar middagdutje ging wakker maken en vroeg of we samen na haar vieruurtje haar konijntje gingen eten geven, antwoordde ze niet gewoon 'ja'. Ze zei: 'Ja, muts op, jas aan, buiten pees (spelen), nijntj kijk'. Toen we deze week in bad zaten en Mila honger kreeg, ging het: 'Mina pata (patatjes) eet, jab (slab) aan, bad uit, moeke mee.' Ook nog deze week door de babyfoon en torenhoog favoriet voor 'de uitspraak van de week': 'jak (zak) uit , Mina bjavo (bravo)'. Toen mama boven op de kamer kwam, bleek Mila zich inderdaad deskundig uit haar slaapzak gemurwd te hebben.
We hebben de laatste tijd ook de gewoonte jullie op de hoogte te houden van de prestaties van onze voetbalploeg, dames VCE Mazenzele. Wel, wij hebben ondertussen de titel binnengerijfd. Na een paar ondermaatse prestaties hebben we het seizoen toch nog in schoonheid kunnen afsluiten met een ruime zege tegen onze aartsrivalen uit Opwijk. De festiviteiten zijn al achter de rug en wij maken ons klaar voor nog een laatste krachttoer. Vanavond staat de bekerfinale op het programma. We houden jullie op de hoogte!
13 april
Het paasweekend heeft Mila geen windeieren gelegd, wel massa's chocolade exemplaren en heel wat speelgoed, kleertjes en andere leuke verrassingen.
Dankzij de klokken van Rome (sponsored by haar allerliefste grootouders, attente meters en peters met bijhorende even attente nonkels en tantes en haar twee mama's) kan Mila er weer op haar paasbest uitzien in haar nieuwste outfits en haar buikje lekker rond eten en staan haar weer uren onvergetelijk speelplezier te wachten.
Zaterdagavond zijn mama's meter Gerda en nonkel Mark op bezoek geweest. Zoals altijd was het heel gezellig. Maar nu hebben we nog iets meer gelachen dan gewoonlijk. En dat had alles te maken met Mila. In het begin was ze wat verlegen, maar dat duurde niet lang. Het klikte meteen met tante Gerda, de zus van moemoe Miet. Mila heeft bij tante Gerda waarschijnlijk enkele trekken van moemoe herkend, want ze wou steeds bij "Takie" op schoot. Tegen nonkel Mark zei ze steevast iets dat verdacht veel leek op "chocomelk"... Toen ze 's morgens wakker werd, vroeg ze meteen naar "Takie"...
Gisterenmorgen heeft Mila onder een stralend lentezonnetje voor de eerste keer eitjes geraapt. Mama had moeke en Mila letterlijk even wandelen gestuurd, om ondertussen in de tuin paashaas te kunnen spelen. Terwijl Mila en moeke naar de eendjes gingen kijken in het park van Dendermonde en voor mama nog een kleine paasverrassing op de kop probeerden te tikken, ging mama haar gangen in onze tuin. Ze heeft dankzij haar metekindje Quina al enige jaren ervaring als paashaas. Ze had zich zoals steeds weer zeer zorgvuldig van haar taak gekweten. Foto's van Mila's zoektocht in de tuin vinden jullie in het fotoalbum, van mama's paashaasactiviteiten is er tot onze grote spijt geen beeldmateriaal beschikbaar ....
De allergrootste verrassing voor Mila was wel het konijntje dat ze van haar pitje Benji heeft gekregen. Mila was al ontzettend in haar nopjes toen ze het konijntje mocht aaien, maar Mila's pret kon helemaal niet op toen bleek dat het konijntje ook met ons mee naar huis ging ... "Nijntj" auto mee joepie!!!
Voor het overige heeft Mila er verbaal weer lappen op gegeven deze week. We kunnen misschien een vaste rubriek 'uitspraak van de week' invoeren. De uitspraak van deze week kwam er aan de ontbijttafel. Er stonden twee potten perensiroop op tafel (eentje bijna leeg en dan een volle, wij zijn altijd op alles voorbereid :-)) en Mila pakte die in haar handjes. Ze klopte ze tegen elkaar en riep 'Santé!'.
Ook minder leuk nieuws deze week. Moeke is sinds vrijdag geveld door griep of iets dergelijks. Koorts, spierpijn en pijnlijk opgezwollen klieren. Ook op voetbalvlak weer slecht nieuws; onze tweede nederlaag op rij. Maar we blijven erin geloven!
6 april
Vorige week heeft ook moeke met haar hand op mama's buik Wimpertje kunnen voelen. Het is voorlopig bij één voorzichtig schopje gebleven, maar wordt ongetwijfeld vervolgd ...
Mama was een paar weken beter, maar heeft sinds enkele dagen weer ongehoord veel last van maagzuur. Hopelijk gaat het snel weer beter, anders zullen we volgende week bij ons bezoek aan de gynaecoloog nog wat raad vragen. De Rennies en de Riopan lijken nauwelijks nog hun werk te doen ...
Met de grote zus gaat alles uitstekend, al lijkt ze de laatste tijd wat last te hebben van verlatingsangst. Ze is het liefst van al dicht bij mama, moeke, moemoe of oma en als ze bij onthaalmoeke Elke is, wil ze ook niet van haar zijde wijken.
Mila geniet met volle teugen van het lenteweer. Ze wil altijd maar 'buiten pees' en is met geen stokken weer binnen te krijgen.
Ze blijft er ook lustig op los tateren. Het is zalig om haar met een oude rekenmachine, met de afstandsbediening van de TV of alles wat ook maar enigszins op een telefoon lijkt, te zien en vooral horen telefoneren. Ze loopt dan bij voorkeur ijsberend rond de salontafel en voert zeer drukke telefoongesprekken. Als ze echt mag telefoneren, komt er slechts af en toe een voorzichtige 'hallo' of een klein kusje uit.
Mila's gepraat doet ons ook vaak lachen. Dé uitspraak van de voorbije week hebben we spijtig genoeg zelf niet gehoord, oma en opa waren wel getuigen... Mila stond achteraan bij ons in de tuin naar de kippetjes te kijken. Toen één van de kippen bovenop de drinkbak ging staan, riep Mila: 'Op poep!'. Hoe vaak zou ze dat zinnetje zelf al gehoord hebben, als ze weer eens probeerde recht te staan in haar eetstoel?
En voor al wie onze voetbalavonturen volgt, nog een kleine update. We hebben dit weekend geen stapje vooruit richting titel gezet. We hebben onze allereerste nederlaag geleden. Op zich geen ramp, maar het deed toch pijn, vooral omdat we een absoluut rotslechte match hebben gespeeld en de voorbije weken ook al geen te bijster goed voetbal hebben gebracht. Nog 5 matchen te gaan en met 3 overwinningen zijn we 100% zeker van de titel. Als onze onmiddellijke concurrent nog wat punten laat liggen, hoeft misschien zelfs dat niet meer. Duimen maar!
29 maart
De vorige keer zijn we belangrijk nieuws "vergeten" te melden... Mama heeft sinds 12 maart, na 17 weken zwangerschap, voor het eerst leven gevoeld in haar buik. Ze had het eerst niet echt herkend, maar enkele dagen later werd al snel duidelijk dat het Wimpertje was die zich begon te roeren. Nu de misselijkheid verdwenen lijkt te zijn en Wimpertje nu op zijn/haar eigen manier begint te "communiceren", kan mama echt beginnen genieten van haar zwangerschap.
Voor de liefhebbers en geïnteresseerden: onze voetbalploeg heeft alweer twee stapjes in de richting van de titel gezet. Op 20 maart hebben ze Verrebroek verslagen met 2-3 en afgelopen vrijdag gingen de dames van Schoonaarde voor de bijl met 1-0. Alweer twee moeilijke opdrachten die tot een goed einde zijn gebracht...
Op zondag 22 maart was het weer zover: carnaval in Hamme! Net zoals vorig jaar waren ook wij weer van de partij om de stoet te gaan bewonderen. Neem alvast een kijkje in het fotoboek!
Gisteren was het dan weer neven- en nichtendag van de familie Jacob. Elk jaar organiseren de neven en nichten van mama langs moemoe's kant een leuke activiteit. Dit keer waren we te gast in Kemzeke. Na het nuttigen van een lekkere maaltijd, werden we verwacht bij de Verbeke Foundation, een kunstencentrum met een zeer ruime opvatting over hedendaagse kunst. Mama en moeke waren aangenaam verrast. Voor de kunstliefhebbers: www.verbekefoundation.com. Wat ons betreft een aanrader!
Spijtig genoeg is er ook nog heel droevig nieuws. Vrijdag hebben we afscheid genomen van mama's nicht Imke. Imke was een trouwe en enthousiaste bezoeker van onze site. We hopen dat ze nu rust mag vinden...
13 maart
Gisteren hebben we Wimpertje nog eens in al zijn/haar glorie kunnen bewonderen op het schermpje bij de gynaecoloog. Wimpertje is ongeveer 20 cm groot nu en weegt 150 gr. Vreemd hoe gewicht en lengte echt in wanverhouding zijn in deze fase ...
Wimpertje is volgens de dokter tip top in orde. Net als bij de vorige echo zat Wimpertje geen seconde stil en dat was ook de gynaecoloog niet ontgaan. Dat belooft! Wimpertje gaat zijn/haar actieve zusje achterna.
Fotootjes vinden jullie in ons fotoalbum.
10 maart
Mama heeft vandaag een snipperdagje genomen om een en ander te "regelen". Zo was ze van plan om de auto te gaan wassen, maar gezien het slechte weer vandaag is dat plan voorlopig afgeblazen. Over auto's gesproken: we hebben een nieuwe besteld en onze "oude", die eigenlijk amper twee jaar jong is, staat te koop. We zijn tot het besef gekomen dat een Mazda 2 toch een beetje te klein is voor een gezin met twee kinderen. Niet zozeer voor de kinderen zelf, maar vooral voor de bagage die ze nodig hebben (wandelwagens, reisbedjes, verzorgingstassen, enz...). De nieuwe auto wordt een Dacia Logan MCV, een break met maar liefst 700 liter kofferruimte! Mama is al twee weken lang plannen aan het maken: de kust, de Ardennen, Italië, Spanje, zelfs Portugal... geen bestemming lijkt haar nu nog te ver... De nieuwe auto wordt verwacht rond eind april. Dus voor de geïnteresseerden: vanaf dan is ons Mazdake vrij!
Afgelopen weekend was er geen voetbal (voor de liefhebbers: ons ploegje heeft nog steeds het maximum van de punten en speelt op 8 mei de bekerfinale!). Maar om onze competitiegeest scherp te houden, hebben we deelgenomen aan een quiz op moekes school. Samen met twee ploegmaatjes hebben we een mooie vierde plaats behaald. We waren het eerste team dat uit vier vrouwen bestond. In totaal waren er 23 ploegen ingeschreven. We overdrijven niet als we zeggen dat we alle vier apetrots waren. Ieder mocht zelf een prijs kiezen en mama heeft een... chocoladefontein gekozen! Zwangere vrouwen...
Zondag zijn we naar de babyborrel geweest van Jade, het dochtertje van Arne (mama's neef) en Nadia, en zusje van Mauro. We hadden 's middags tegen Mila gezegd dat we naar een babytje gingen kijken en toen haar fruitpap op was, begon ze enthousiast te roepen "baby kijk, jas, auto". Mila begon haar jas te zoeken en wou zo snel mogelijk in de auto zitten om naar de baby te kunnen gaan kijken. Op de borrel zelf ging ze altijd op zoek naar Jade, een mooi en fijn poppemieke.
En om af te sluiten nog dit leuk nieuwtje: deze avond hebben moeke en mama een afspraak met de directeur van het schooltje in onze straat. We gaan Mila inschrijven, zodat ze volgend jaar op 1 februari kan starten! We kunnen ons nu moeilijk voorstellen dat we binnen een jaar onze kleine meid al naar de kleuterschool moeten brengen...
3 maart
We zijn ondertussen al aan het begin van de volgende week, we zijn met andere woorden onze belofte om nog op het einde van vorige week een tekstje op de blog zetten al niet nagekomen. Waar zijn al onze goede voornemens naartoe? Gesmolten als sneeuw voor de zon? We kunnen het ons niet laten. Geef ons nog wat tijd, we komen er wel terug in. Waar is de tijd naartoe dat we elke week geroutineerd ons blogtekstje afleverden ... We hebben ook altijd hetzelfde excuus de laatste maanden. We hebben het zo onvoorstelbaar druk ... Och ja, clichés zijn er om gebruikt te worden, anders zijn het geen clichés meer.
Wat is er de afgelopen twee maanden allemaal nog gebeurd ten huize Braecke-Van Goethem?
1. Wij zijn in blijde verwachting! Dat zijn we eigenlijk al van eind november, maar pas enkele weken geleden hebben we het wereldkundig gemaakt. We zijn dolblij en nu mag écht iedereen het weten. D-day is 20 augustus. Hopelijk laat Wimpertje niet zo lang op zich wachten als Mila!
2. Wij hebben sinds half januari niet alleen een nieuw onderdak, maar een volledig afgewerkt dak. De pannen liggen erop en het dak is geisoleerd. Op de binnenafwerking is het nog even wachten. Onze architect heeft het - jullie raden het al - veel te druk. We blijven hem bestoken met e-mails. Voorlopig zonder veel resultaat.
3. Wij hebben drie nieuwe kippen. De twee 'oude ' kippen hadden de enorme vrieskou niet overleefd. De nieuwe kippetjes zijn eigenlijk de 'oude' kippetjes van Tante Sara en nonkel Benji. Die wouden hun diertjes elders kwijt, omdat ze binnenkort op de plek waar het kippenhok stond beginnen te bouwen.
4. Mila heeft weer vanalles en nog wat bijgeleerd. Ze tatert dat het een lieve lust is. Haar nieuwe favoriete woord is 'ook'. 'Moeke paat ook' betekent bijvoorbeeld dat Mila nadat ze op mama haar schouders paard heeft gereden , nu ook bij moeke op de schouders wil zitten. Haar voorliefde voor het woord 'ook' illustreert ook hoe graag ze alles wil doen wat grote mensen doen. De 'Mina ook''s gaan dus vlot over de tong.
5. Naast 'ook' hebben ook de woorden 'op' en 'uit' een voornaam plaatsje in Mila's woordenboek gekregen. Ze kan er meer mee zeggen dan wie dan ook. Nooit gedacht dat je met twee simpele voorzetsels zoveel kan vertellen. Vanmorgen zei ze toen ik met haar de badkamer uitstapte en we samen net onze tanden gepoetst hadden: Moeke tans poets op ... Dat betekent niet dat de tandpasta op was, maar dat het 'gedaan' was. Zo is soms ook Bumba 'op', wat betekent dat een Bumbafilmje afgelopen is.
6. Verder heeft ze er naast Bumba weer een heel pak virtuele dikke vrienden bij: Musti, Mickey (Mouse), Plop, ... Geen computer of TV is nog veilig als Mila in de buurt is, want ze wil altijd 'Bumba kijk' ,'Plop kijk' of 'Musti kijk'. En bij moeke Elke heeft ze er ook een aantal echte vriendjes bij: Fiorenzo, Noah en de baby'tjes Frauke en Jens.
7. Mila weet ondertussen ook dat je bij rood licht ('oot kich') moet stoppen.
8. En we denken dat er een laatste serie tandjes aankomt. Mila eet af en toe wat moeilijk en bijt heel hard op haar tutje.
En dan is er nog zoveel meer ... Tot binnenkort!
25 februari
De site heeft een stevige onderhoudsbeurt gekregen en de nieuwe tekst voor de homepage staat online. Aan een verslagje van de voorbije anderhalve maand met bijhorend fotomateriaal wordt hard gewerkt! Jullie horen nog deze week van ons!
7 januari
Geen nieuws te bespeuren op onze site van 6 december tot 7 januari ... Het is al meer dan een maand geleden dat we nog geblogd hebben. Shame on us! Het is niet dat er in de tussentijd niks gebeurd is, het tegendeel is waar! We hadden het nog drukker dan gewoonlijk... Om te beginnen waren er die driemaal per jaar terugkerende energie- en tijdrovende examens en toen die bijna achter de rug waren, belandde onze kleine schat drie dagen in het ziekenhuis met een oor- en luchtwegontsteking die al een tijdje sluimerden en niet onder controle geraakten. Mila was er na één dagje ziekenhuis eigenlijk al bovenop, maar om de toestand te 'consolideren' (zoals de dokter het zo mooi verwoordde) hielden ze haar nog wat langer in het ziekenhuis. Ook moeke, die geen oog dicht deed in de 'gezellige' ziekenhuiskamer en wat gestresseerd geraakte door de nog resterende stapel examens die op haar lag te wachten, verbleef drie lange dagen in het ziekenhuis. Bij thuiskomst heeft Mila nog een dikke week last gehad van een ziekenhuistrauma; ze was heel aanhankelijk overdag en sliep niet meer door 's nachts. We hebben in die dagen serieus wat slaapschade opgelopen, maar hebben intussen al wat bijgeslapen en zijn vooral gelukkig dat ons klein meisje weer zo gezond als een visje is. En dan vergeet ik ook nog te vertellen dat in diezelfde periode op 7 dagen tijd ons dak werd afgebroken, de gevels werden opgemetst en een nieuw onderdak werd geplaatst. Het was een echte race tegen de klok, want de werken moesten eind vorig jaar klaar zijn, zodat wij nog aanspraak konden maken op een premie. En we hebben hard gebeden dat het niet zou regenen, want we hebben drie dagen helemaal geen dak boven ons hoofd gehad. Tussendoor hebben we natuurlijk, net als iedereen, uitgebreid kerst en nieuwjaar gevierd. We hebben lekker gegeten en gedronken, maar niet zwaar gefuifd. Onze feestdagen waren rustig, maar vooral gezellig! En de tijd heeft bij ons Milaatje natuurlijk ook weer niet stilgestaan. Ze wordt echt groot. Ze bruist van energie. Ze stapt niet, maar ze rent de hele dag het huis door. Tussen het rennen door is ze ook meestal zeer druk en zeer geconcentreerd bezig. Haar hoofdbezigheid bestaat momenteel in het verplaatsen van vanalles en nog wat: van de stoel naar de tafel, van de tafel naar de TV-kast, van de TV-kast naar de laadbak van haar bakfiets, enz ... Waar we enkele weken gelden nog dachten dat Mila's toekomst lag in de 'afbraakwerken', kunnen we nu beginnen dromen van een dochter met een verhuisfirma. We zien ze al door de straten de rijden, de vrachtwagens met opschrift 'Verhuizingen/déménagement Mila'. Ze wordt bovendien momenteel graag 'actief' betrokken bij alle huishoudelijke klussen: koken, de was sorteren, de afwasmachine uitladen, ... . Ze tatert er ook de hele dag op los. Veel onverstaanbaar gebrabbel, maar ook weer een hele waslijst nieuwe woorden die wij in ieder geval wel begrijpen: auto, uis (huis), pees (spelen), nees (sneeuw), brokkie (broccoli), appie (appelsien), kaajs (kaars), koko (krokodil), kik (kikker), manie (mag niet), opapoep (op de poep), addant (de andere kant), didaan (gedaan), bakkie (Brakkie, al wordt moeke liever moeke genoemd) ... Ze begint zelfs af en toe al tweewoordzinnetjes te maken: pap ete (eerste woorden 's morgens), boek kijke, ... Daarnaast weet ze ook al waar wij wonen (Abbeek), waar moemoe en pepe wonen (Habbe (=Hamme)) en waar oma en opa wonen (Asj (=Asse)). Als je Mila een GSM in de handen geeft, zet ze hem spontaan aan haar oor en roept 'Hallo!'. En ze schept er de laatste twee weken ook heel veel plezier in om op iedereen te roepen, want ze heeft ontdekt dat mensen reageren als ze hun naam horen. Mila roept ook heel vaak 'ladi!' en 'lidelideli!'. Het was ons tot nog toe een raadsel wat deze twee fantastische woorden betekenen, maar terwijl ik ze neerschrijf, zie ik ineens het licht. Mila maakt sluikreclame voor twee Duitse winkelketens: den Aldi en de Lidl! Hoe is het zo ver kunnen komen???
6 december Van Sint-Maarten naar Sinterklaas... Maar toch schamen we ons een beetje dat het zo lang geleden is dat we Mila's site nog hebben aangepast. We zouden kunnen zeggen dat we het de voorbije weken heel druk hebben gehad... En eigenlijk is dat ook wel zo. Moeke zit ondertussen volop in de examens, en zoals sommigen onder jullie weten, is daar al heel wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Maar we hebben natuurlijk ook leuke dingen gedaan... Op 15 november was er bij voorbeeld de reünie van moekes laatste schooljaar in het ASO van de Sint-Martinusschool in Asse. Moeke was één van de organisatoren. En tot haar grote vreugde, heeft ze kunnen vaststellen dat het een zeer geslaagde avond was. Ze waren met een veertigtal en iedereen maakte al plannen voor een volgende reünie! Het weekend daarna hadden we ook weer een druk programma af te werken, want dan stond het vrijgezellenfeestje van Annemie op de planning. Het begon met een inititatie linedancing. Tot ieders grote verbazing, is er heel wat af gelachen! Na een snelle lunch, ging het richting Noord-Frankrijk. Daar verbleven we in een charmant herenhuis, waar we 's avonds mochten koken met Filip Fransen, "chef op bestelling". Dat was voor mama uiteraard het hoogtepunt van het weekend. Na enkele leuke activiteiten (Swingpaleis, quiz, enz...) kroop iedereen moe maar tevreden in bed. Toen wisten we nog niet wat ons die zondag te wachten stond... Het was de bewuste zondag dat heel België bedekt werd onder een dik sneeuwtapijt. In totaal hebben we meer dan 6 uur in de wagen doorgebracht! Gelukkig was Mila op dat moment bij oma en opa. Vorig weekend stond er voor mama een reünie op het programma. Deze keer iets kleinschaliger dan in Asse. Mama had afgesproken met de leerlingen uit haar klasje van het zesde jaar. Ze waren toen al maar met acht... Spijtig genoeg kon er eentje niet bij zijn, dus waren ze die vrijdag met... zeven! Een leuk etentje bij de Griek (hoe kan het ook anders, als je Latijn-Grieks hebt gevolgd) en nadien nog een slaapmutsje waren ideaal om na veertien jaar eens goed bij te praten. Met het voetbal gaat alles nog altijd heel goed. We hebben alle matchen al gewonnen en staan op de eerste plaats, met twee punten voorsprong op de tweede in de stand. In de bekercompetitie spelen we de halve finale. En wat heeft Mila tussendoor uitgespookt? Op 20 november had ze afspraak bij Kind & Gezin, voor de (voorlopig toch) laatste prikjes. De prikjes zelf gingen veel vlotter dan de vorige keer. Deze keer heeft enkel Mila geweend, en hebben moeke en mama zich sterk gehouden. We weten nu ook dat Mila 9730 gr weegt en 76 cm groot is. Nu ja, groot is ze niet echt. Maar dat compenseert ze ruimschoots met haar "bebbel". Het allernieuwste woordje (ongeveer tien minuutjes jong) is "cocac" (of zou het "kokak" zijn??). Het heeft eventjes geduurd vóór mama begreep wat ze bedoelde. Ze wees steeds naar de keukentafel en probeerde op een stoel te klauteren. En dan viel mama's frank... Met "cocac" bedoelt ze "chocolade". Namelijk de chocolaatjes in haar adventskalender, die op de keukentafel ligt... Haar woordenschat blijft ze steeds verder uitbreiden. Soms zegt ze woordjes waarvan wij niet wisten dat ze ze kent. Zoals bij voorbeeld "trui" (tejui), "TV" (teetee), "stoel" (toel), "broek" (bjoek), enz... Ze begint nu ook iedereen van de familie duidelijk te benoemen: mama, moeke, oma, opa, pépé, enz... zei ze al. Maar de laatste weken zijn daar nu Quina (kika), Zita (gewoon zita), pitje (pit), tante Sara (saja) en moemoe (Moeke Miet) bijgekomen. En last but not least: ze noemt zichzelf al "Mija"!
11 november
Sinds wij hier in Lebbeke wonen, hebben wij noodgedwongen afscheid moeten nemen van de kindervriend uit onze jeugd. Hoe hard wij ook ons best doen om braaf te zijn, Sinterklaas wil maar niet naar Lebbeke komen. Wij wonen namelijk in het territorium van die andere goedheiligman. Bij ons beslist Sint-Maarten of de kindjes braaf of stout geweest zijn. Het grote voordeel is dat Lebbeekse kindjes en metekindjes van Lebbeekse mitjes al een maand eerder dan de kindjes uit het Sinterklaasgebied getrakteerd worden op speelgoed en lekkers. Sint-Maarten reed ons huisje natuurlijk niet in stilte voorbij, maar bracht voor Mila en haar nichtje Quina het nodige speelgoed en lekkers. Kijk maar eens in het fotoalbum om te zien wat de lieve Sint allemaal heeft meegebracht ... Vorige zaterdag gingen Mila en Quina op ontdekkingstocht in het prachtig stukje natuur aan het buitenverblijf van de familie Van Overstraeten aan de Durme in Hamme. De wasmachine mocht op volle toeren draaien achteraf, maar de meisjes hebben echt deugd gehad van hun herfstwandeling. De foto's liegen er niet om ...
5 november Het is woensdag, mijn midweeks dagje quality time met Mila. Mila is zonet aan haar middagdut begonnen, tijd om wat werk te doen, maar ik neem toch even de tijd om onze trouwe sitefans wat nieuws te brengen. Het was eigenlijk mama die vond dat ik toch wel belangrijk nieuws te melden had. Mila begint mij namelijk 'moeke' (mke)te noemen. Deze zomer liet ik mij gewillig 'baba' noemen, tegen september werd ik net als mama 'mama' genoemd en eindelijk begint nu al mijn 'verzet' (Nee, ik ben 'moeke'!) vruchten af te werpen. Ik ben nu af en toe al moeke ... Vooral als Mila mij dringend nodig heeft! En ik wil ook mama even vermelden in dit stukje blog, ze verdient zelfs twee eervolle vermeldingen . Een eerste omdat ze deze vakantie de ruimte onder de trap vakkundig omgetoverd heeft tot een handige bergruimte. Daar kunnen veel mannelijke klussers nog een puntje aan zuigen ... De tweede vermelding verdient ze omdat ze tijdens de voetbalmatch zondag schitterde als nooit tevoren: één goal en één assist. Bovendien was ze na afloop zelf ook tevreden over haar prestatie en dat gebeurt niet zo vaak. Wie zeker ook een vermelding in dit stukje tekst verdient, is de jongste telg van de familie De Dobbeleer-Moyson. Evy en Kris zijn vorige week mama en papa geworden van de kleine Robbe. En ondertussen hebben we gehoord dat ook een ander Scoutsmaatje van moeke zwanger is. We blijven babyboomen! Mila heeft een dol weekend met haar nichtje Quina achter de rug. Quina is van zaterdag tot zondagmorgen bij ons komen logeren, zodat haar mama en papa de handen vrij hadden voor hun verhuis. Quina en Mila hebben zich zoals gewoonlijk weer kostelijk geamuseerd samen. Geniet maar mee van de dolle pret in ons fotoalbum. En nog enkele leuke weetje om af te sluiten... In Milaland doen de poezen Piauw en briesen de varkens als wilde leeuwen. Waag het maar eens om Mila te vragen om een poes of een varken na te doen ...
25 oktober Kiekeboe! Hier zijn we weer! Er is weer veel gebeurd in Milaland. Vorige week vrijdag moesten mama en moeke voetballen. Ze kunnen alweer goede cijfers voorleggen: 4-1 gewonnen tegen de derde in de stand. We staan nu voorlopig op de eerste plaats met een zeer goed rapport: 18 op 18 en slechts 1 doelpunt tegen... Tante Ann en mama doen dat voor hun leeftijd nog goed in de verdediging. En moeke? Die heeft al een paar doelpunten op haar naam staan. Mila verging het iets minder datzelfde weekend: meer dan 39,5 graden koorts. De dokter van wacht zijn diagnose (oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen) bleek een beetje verkeerd. De kinderarts had het bij het rechte eind: drie dagenkoorts. Mila is de voorbije week dus niet naar moeke Elke gegaan. Ook zij zat met een probleempje: zoontje Thijs had impetigo, dus alles moest ontsmet worden... Gisteren is mama verjaard (32 al!) en is ze samen met moeke naar de cinema geweest. Ze zijn naar Loft gaan kijken en waren zeer tevreden over hun keuze. Vandaag zouden ze normaal bij Tine, Roald, Roos en Warre op bezoek gaan, maar dat kan jammer genoeg niet doorgaan wegens zieke kindjes... Mila wordt ondertussen steeds groter. Elke dag leert ze iets nieuws bij. De laatste weken is ze zich zeer goed bewust geworden van de betekenis van het woordje "neen". Net vóór ze iets gaat mispeuteren, zegt ze zelf al "neeneenee" en schudt ze haar hoofdje heen en weer. Op die manier worden we volop getest, maar geven voorlopig geen duimbreed toe ;-) Wat nu ook enorm leuk is, is dat ze nu makkelijk woordjes leert. Zo heeft mama haar deze week het woordje "pasta" (pâta)geleerd. Haar woordenschat wordt steeds uitgebreider: kikker, jas, bad, kous (kou), kaas (kaa), koffie (ko), chinees (chees, vriendje van Bumba), pinguin (pi), buik (bui), op uw poep (gaan zitten) wordt dan "apoep". En nog veel meer... Grappig!
11 oktober Het is opniew al eventjes geleden dat we nog van ons laten horen hebben. Jullie weten ook dat ik weer met het zelfde excuus zal komen aandraven ... We hebben het altijd zo druk druk druk! Ik hoef jullie niet meer uit te leggen - dat heeft de pers al zeer uitgebreid in mijn plaats gedaan - dat mama woelige tijden heeft beleefd bij de Fortis Bank. Ondertussen is de storm gaan liggen. De spaarcenten van de klanten zijn veilig, maar mama blijft toch wat onzeker over wat er op personeelsvlak allemaal gaat gebeuren. Voorlopig lijkt er voor de kantoren geen vuiltje aan de lucht, maar na al wat er gebeurd is, is mama toch niet helemaal gerust. Ik ga ondertussen mijn gangetje op school. Ook bij ons is het is wat drukker dan gewoonlijk. Volgende week rapport en dat leverde de voorbije weken wat extra verbeterwerk op. En met vanavond en morgen ons jaarlijks eetfestijn op het programma, zal ik nauwelijks merken dat het weekend geweest is. Volgende week twee avonden klassenraden en woensdagnamiddag een nascholing, zijn de kers op de taart. Ik zal blij zijn als het volgend weekend weer écht weekend is. En Mila? Die gaat meer dan haar gangetje. Het is indrukwekkend om te zien hoe goed en hoe snel ze op die paar weken tijd al stapt. En Mila beperkt zich niet alleen tot stappen. Als een klein, behendig aapje, slaagt ze er binnen de korste keren ook in om overal bovenop te kruipen. Moeke Elke heeft ons ook al gezegd dat ze vaak haar hart vasthoudt als Mila weer één van haar acrobatentoeren uithaalt. We hebben er meer dan onze handen mee vol, maar het is zalig om te zien hoe ze geniet van alle nieuwe mogelijkheden die deze nieuwe vaardigheid haar biedt. Een nieuwe wereld is open gegaan! En ons kleine meisje stapt hem met stevige tred binnen... 28 september
Het weekend zit er bijna weer op... Vrijdagavond stond er weer een belangrijke match op het programma, namelijk de terugmatch in de 1/8ste finales van de Beker van Oost-Vlaanderen. De heenmatch had Mazenzele verloren met 2-0 op het veld van SK Kalken. De opdracht was dus duidelijk, maar daarom niet minder eenvoudig: winnen met drie doelpunten verschil! En het is ons nog gelukt ook!!! Meer nog: we zijn er met aantrekkelijk voetbal in geslaagd om Kalken af te drogen met 4-0! Twee vliegen in één klap: een ronde verder én een kandidaat-bekerwinnaar uitgeschakeld. Na de match hebben we dan ook uitbundig gevierd... Gisteren moesten we een beetje uitrusten en hebben we dus niks speciaals gedaan. Maar dat wil niet zeggen dat het geen speciale dag was... Er is namelijk alweer een speelkameraadje geboren. Sandra, Zita's meter, heeft het leven geschonken aan Liam. Proficiat, Ronny en Sandra!!! Weer een jongen... :-) Vandaag is moeke gaan voetballen met Rapide Lebbeke. Jammer genoeg hebben ze 4-2 verloren tegen Houtem... Het kan niet alle dagen feest zijn...
22 september Na bijna twee weken zijn we er weer. Niet dat er niets spannends gebeurd is de afgelopen twee weken. Integendeel... Laten we beginnen bij het begin: het weekend van 13 september hebben mama en moeke samen met mama's collega's in Brugge doorgebracht. Ze hadden vorig jaar een incentive gewonnen en moesten nog wat budget opmaken. Zo gezegd, zo gedaan. Met het volgende programma was dat alleszins geen probleem: bezoek aan het chocolademuseum, diner met middeleeuws spektakel, brouwerijbezoek én logies in een viersterrenhotel. Er zijn helaas geen foto's beschikbaar, maar geloof ons vrij: het was heel plezant! Goed nieuws uit Halle! Daar werd op woensdag 17 september Dennis geboren, het zoontje van Bernard en mama's studiegenootje - en ondertussen ook collega - Faye. En zo heeft Mila er alweer een vriendje bij! Proficiat aan de trotse ouders. Afgelopen zaterdag stond de match van 't jaar op het programma. Weten jullie nog dat mama vorig jaar meer dan zes maanden niet heeft kunnen voetballen? Tijdens de tweede match van het seizoen werd ze het slachtoffer van het jonge geweld van één van de speelsters van Vlugge Meisjes Opwijk. De match eindigde toen op 4-2 in het voordeel van de ploeg uit Opwijk. Na het meest dramatische seizoen uit de geschiedenis van DVCE Mazenzele, eindigden onze aartsrivalen zelfs net vóór ons. Een ruime overwinning tijdens de terugmatch kon het leed enigszins verzachten. Maar de echte revanche zouden we nemen op verplaatsing. En zo geschiedde zaterdag: de Vlugge Meisjes werden vakkundig ingeblikt met 0-3. Niks op aan te merken, behalve dan dat we nog een hele resem kansen hebben gemist. Voor wie er na vorig seizoen misschien aan twijfelde: Mazel is wel degelijk de ploeg van 't stad! En Mila? Want tenslotte is dit toch haar webstekje... Wel, nu Mila verlost lijkt van haar bronchitis, kunnen we terug stoppen met de aerosolbehandeling. En ondertussen blijft Mila haar woordenschat uitbreiden: boek, tandjes, teentjes, neus, beertje, pat (patatjes), enz... En het stappen gaat alsmaar vlotter, nu ook met haar schoentjes aan. Ze begint ook steeds meer en beter te communiceren. Als ze spelletjes speelt met moeke en mama, schatert ze heel de buurt bij elkaar. En ze herkent heel goed gezichten. Als ze bij voorbeeld foto's ziet van Quina of Zita, begint ze spontaan te lachen en heen en weer te wiebelen. Gisteren zijn we dan ook met de twee nichtjes naar de Kermis geweest in Hamme. En van dat kermisbezoek hebben we wel een uitgebreide fotoreportage...
9 september We hebben met een beetje pijn in het hart de trein weer op gang getrokken. We zijn alletwee weer aan het werk en Mila gaat terug drie dagen in de week bij moeke Elke. Ik ben ondertussen al iets meer dan een week aan de slag en de plankenkoorts die elk jaar eind augustus opduikt, is ondertussen al weer verdwenen. Na twee maanden vakantie vraag ik mij altijd af of ik het nog wel zal kunnen. Maar ik heb al mijn nieuwe leerlingen gezien en ik ben er (voorlopig toch) van overtuigd dat ik ze allemaal wel de baas kan... We hebben groot nieuws. Ik heb er een hele vakantie op zitten wachten en eindelijk was het grote moment daar: Mila stapt sinds dit weekend! We hebben in overleg met moeke Miet, onder wiens deskundige leiding Mila voor het eerst echt een paar meter alleen heeft gestapt, besloten om 7 september als officiële datum voor Mila's eerste stapjes de annalen te laten ingaan. we laten er geen gras over groeien en we zijn vandaag dan ook meteen (eindelijk!) Mila's eerste paar schoenen gaan kopen. Mila was apetrots op haar eerste paar schoenen. De kans is met andere woorden groot dat ook Mila aan dat typische vrouwenkwaaltje lijdt; misschien wordt ze ook wel een shoe-aholic ... Mila zet ook op ander vlakken veel stapjes vooruit. Ze kan ondertussen een hele reeks dierengeluiden (en 'gezichten' of hoe noem je dat?) nabootsen: de koe, het konijn, de aap, de vis, de poes, de hond, het paard en de kip. Ook haar woordenschat breidt alsmaar uit. We kunnen nu ook blokje, deur (deu), kindje (ki), toe, bad, paard (pa), vis, ... aan het lijstje toevoegen. Het minder goede nieuws is dat Mila weer een stevige verkoudheid te pakken heeft. We zijn gisteren bij de kinderarts op visite geweest. Het was weer gezellig... Iedereen had ons aanvankelijk gewaarschuwd voor de Richard Gere van Sint-Blasius, maar het klikt. De dokter leek blij om ons Milaatje nog eens weer te zien en noemde ons de dames van 't schoon leven. Wij vragen ons af hoe hij dat weet, maar dat doet er niet toe. De dokter is altijd vriendelijk, legt alles goed uit en wij kunnen zijn grapjes wel smaken. Genoeg over de dokter: Mila blijkt een bronchitis te hebben. We voelden de bui al hangen toen de dokter het woord 'bronchitis' uitsprak. Onze gezichten spraken blijkbaar boekdelen; want de dokter zag onmiddellijk dat we allesbehalve aerosol-fans zijn. Maar als het moet, dan moet het. We bijten wel weer door de zure appel. Mama heeft de laatste ontwikkelingen weer op de gevoelige plaat vastgelegd. Neem eens een kijkje in het fotoalbum. 22 augustus
Zoals beloofd hebben we ondertussen nog wat meer vakantiekiekjes online gezet op http://picasaweb.google.com/230707mila. Mila heeft ondertussen al enkele woelige nachten achter de rug door een hardnekkige 'snotvalling'. Waarschijnlijk het gevolg van het grote temperatuurverschil ... Wij hebben alletwee een chronisch tekort aan zonlicht en zonnewarmte. Wij kijken halsreikend uit naar het weekend en naar begin volgende week, want dan zou het volgens de weermannen en weervrouwen terug een heel klein beetje zomer worden. Het schoot mij gisteren ook nog te binnen dat ik jullie nog een blijde geboorte ben vergeten te melden. Vlak voor we op reis vertrokken, op 2 augustus, mochten Annemie en Christophe de kleine Jack verwelkomen. Op naar de volgende geboorte! Ze blijven maar komen die babytjes ... 20 augustus
We're back in town! En hoe! Waar zal ik beginnen? Misschien kan ik best gewoon eerst vertellen dat we echt van onze vakantie genoten hebben en dat zelfs mama, de grootste Italiëfan ter wereld, zich heeft laten betoveren door de Andalusische magie. Het was met wat pijn in het hart dat we zaterdagavond het luchtruim ingingen en de Spaanse grond onder onze voeten zagen verdwijnen, maar we vonden het niet echt een ramp dat we terug naar huis moesten. We wouden namelijk graag familie en vrienden terugzien en het leven met een peuter in je eigen huis is toch net iets praktischer dan op verplaatsing. Maar na drie dagen thuis beseffen we ook beter wat we missen ... Maar we treuren niet. We hebben het gehad en ooit zullen ze ons daar in de omgeving wel eens terugzien. Onze Casita Maria maakte met twee andere gastenverblijven deel uit van een Spaanse finca. De witte boerderij lag op een bergflank midden tussen de velden met druivelaars en mangobomen. Vanuit de keuken en de woonkamer en vanop ons eigen terrasje, het grote gemeenschappelijke terras en zelfs het toilet hadden we een prachtig uitzicht op het witte dorpje El Borge en de omringende bergen. El Borge is echt nog een dorpje pur sang: allemaal witte huisjes, smalle straatjes, jonge gasten die op hun brommers de verveling proberen te doden, één bakker, één supermarkt en twee bars, een groezelige tent voor jonge mensen en eentje voor oude mannen. Wij voelden ons natuurlijk het meeste thuis in die laatste. Mila was trouwens een graag geziene gast bij al die oude mannen. Entertainment gegarandeerd, al lieten een aantal mannen zich liever niet storen terwijl ze naar een gedubte versie van een western zaten te kijken. En we zijn blijkbaar niet de enigen die ons bij Paco thuis voelden, want we hebben ondertussen op het internet gezien dat er zowaar een hype bestaat rond Paco's bar. De tapas zouden ook bovenmenselijk lekker zijn, maar dat hebben we zelf niet kunnen ontdekken. Tegen de tijd dat Paco's zus de hapjes vanuit de keuken aan de overkant van de straat liet aanrukken, was het voor Milaatje bedtijd. El Borge was de perfecte plek om tot rust te komen en tegelijk de perfecte uitvalbasis om Andalucia te verkennen: Sevilla, Ronda, Antequera, Cordoba, Marbella, Malaga en alle witte dorpjes waar we zijn doorgereden. We zaten bovendien op een halfuurtje rijden van de Costa del Sol. We hebben met Mila twee keer in alle vroegte een bezoekje aan het strand gebracht en voor alle toeristen het strand bestormden, zaten wij al terug rustig op onze berg. Milaatje heeft ook genoten. Ze heeft veel pret gehad in het water, liet zich de Spaanse potjesvoeding welgevallen (Ik moet eerlijk toegeven dat ik ze ook lekkerder vond dan onze Belgische potjes), ontpopte zich tot een ware supermarkt- en terrasentertainer, beleefde een mooie romance met de vierjarige Michiel uit Roeselare, klom duizend keer de trapjes aan het zwembad op en af, liet zich verwennen tijdens de uitgebreide knuffelsessies in ons bed elke morgen, was elke keer weer in extase als ze tijdens een laNgere autorit naar Bumbafilmpjes mocht kijken, ... Onze reis was dus een echte meevaller, ook al begon ze wat in mineur. Toen we bij aankomst met onze huurauto uit de parkeergarage van de luchthaven wouden vertrekken, bleek het schermpje van onze GPS stuk. We mochten ons nog maar sinds kort de trotse eigenaars van een GPS noemen en deze trip naar Spanje zou de eerste gelegenheid geweest zijn om eens uitgebreid van zijn diensten te genieten, maar het mocht niet zijn... We hadden hem nochtans goed kunnen gebruiken, want Spanjaarden zijn, om het zacht uit te drukken, niet zeer kwistig met wegwijzers. En als ze er al zetten, dan zitten ze meestal verstopt tussen de struiken of de bomen of zie je ze pas staan als je net de verkeerde afslag hebt genomen. Ik zet alvast enkele foto's op de site. Voor wie meer foto's wil zien, volgt later nog de link naar een Picasa-album. 1 augustus
Vandaag is officieel de tweede helft van mijn grote vakantie begonnen. Ik ben al druk bezig geweest vandaag. Ons huisje ligt er ondertussen weer netjes bij en dankzij een lekker natte dweil en Ajax Fête des Fleurs waait er hier een frisse wind door het huis. Net zoals in de reclamefilmpjes ... Ook onze pakken zijn bijna gemaakt. Het was een hele klus om zo voor de eerste keer alles voor ons drietjes in te pakken. Mila heeft meer gerief nodig dan wij twee samen. Anders stellen we dat inpakken meestal zo lang mogelijk uit, maar nu staat alles al anderhalve dag voor vertrek klaar. Dat is eigenlijk wel een leuk gevoel... Ik ben vooral op tijd beginnen pakken, omdat ik bang was dat ik al onze spullen niet in de koffers zou krijgen. Onze Samsonitekoffer heeft zijn degelijkheid nog eens bewezen, want ik heb zowat alles geprobeerd om hem met zoveel mogelijk erin dicht te krijgen. Bovendien staat vanavond voor ons ook nog het verjaardagsfeestje van Tattan op het programma. Die is eergisteren 40 geworden en dat moet uiteraard gevierd worden. Het kan trouwens niet op met de verjaardagen. Vandaag is ook moeke Miet jarig. Via deze weg nog eens een dikke proficiat voor beiden! We zijn dus volledig klaar om morgennacht op reis te vertrekken. Ik heb er echt naar uitgekeken en kan nauwelijks geloven dat het nu zo ver is! De komende twee weken zullen jullie ons wel moeten missen. In El Borge (Andalusia) zelf zullen we waarschijnlijk geen internetcafé vinden, maar in één van de grotere steden zullen we misschien wel op het internet geraken. Vraag is natuurlijk of we zin zullen hebben om op vakantie in een donker internetcafé te gaan zitten ... We zien wel. Misschien krijgen jullie een tussentijds verslagje, anders volgt een uitgebreid relaas als we terug zijn! Mila weet niet wat haar te wachten staat. Ze is gisteren voor de laatste keer bij moeke Elke geweest en weet niet dat ze moeke Elke en haar 'mannen' op zijn minst twee weken zal moeten missen ...
Maar we zijn ervan overtuigd dat we met ons drietjes een onvergetelijke vakantie gaan beleven! Dat zal het gemis hopelijk ruimschoots goedmaken.
28 juli Het weer is een beetje somber deze morgen, maar voor het overige hebben wij niets dan goed nieuws! 1. Mila heeft haar prikjes van donderdagavond overleefd. We hebben alletwee op onze tanden moeten bijten, want het was hartverscheurend. Mila was doodsbang en mama en de dokter hebben de nodige krachttoeren moeten doen om Mila stil te houden. Moeke zat er bij en keek er naar... 2. Mila is ook deskundig gewikt en gewogen. Met haar 71cm (10% van de meisjes van haar leeftijd is kleiner) en haar 9kg 120cm (ongeveer het gemiddelde voor 1-jarige meisjes) blijft ze een klein, stevig bolleke. De verpleegster van Kind en Gezin was onder de indruk van Mila's 'getater' en vond dat ze al heel handig was met de blokken die op haar bureau stonden. Klein, maar dapper! En laat dat nu ook net het motto van haar mama en haar moeke zijn ... Join the club, lieve Mila! 3. Ons zwembadprobleem is al van donderdagavond opgelost. Megamila kon ons niet helpen, maar ze bracht na haar dagje bij moeke Elke papa Glenn mee en Superman Glenn heeft dan onder deskundig toezicht van Megamila voor ons de klus geklaard. We geven het niet altijd even graag toe, maar af en toe hebben we hier in huis toch de hulp van een man nodig. We kunnen dan wel zonder een man kindjes maken, dat zwembad kregen we alleen niet opgezet ... Het zwembad is ondertussen al uitgebreid uitgetest tijdens Mila's verjaardagsfeest zaterdag en gisteren toen Mila haar eerste duikje nam. 4. Hoewel zaterdag zich aankondigde als de slechtste dag van de week, kwam de zon na de middag door de wolken piepen. Het werd tegen alle verwachtingen in nog een schitterende dag. De perfecte dag voor Mila's eerste verjaardagsfeest. Het was weer een gezellige boel! Alle foto's vind je op deze link:http://picasaweb.google.com/230707mila. In het fotoalbum vind je een kleine selectie van de foto's. Ook de foto's van Mila's eerste echte zwempartij gisteren zijn absoluut de moeite! 24 juli Gisteren om 13.22 precies zat ons Milaatjes eerste levensjaar erop. Mila lag op dat moment te slapen als een roosje, misschien al aan het dromen van alle cadeautjes die ze 's avonds nog zou krijgen of van de taart die we voor haar feestje zaterdag besteld hebben. Ik kan niet genoeg zeggen hoe snel dit jaar voorbijgegaan is. Als het zo snel blijft gaan, ben ik voor ik het weet met pensioen ... We waren oorspronkelijk van plan om gisteren naar de Gentse Feesten te gaan, maar zijn uiteindelijk gewoon gezellig thuis gebleven, omdat we rekenden op goed weer en zo eindelijk eens van onze tuin en ons nieuwe zwembadje zouden kunnen genieten. Mama had ons dinsdagavond verrast met een zwembad, zo eentje van Intex zoals je in heel veel tuinen ziet staan. We zijn het zwembad dinsdagavond onmiddellijk beginnen vullen, maar na een paar uren zagen we dat al het water naar een kant helde. Onze tuin ligt niet waterpas, dat wisten we eigenlijk wel, maar we hadden niet verwacht dat dat zo een zwaar probleem zou zijn. Gisteren hebben we tijdens Mila's middagdutje al het mogelijke geprobeerd om het water (bijna 5000l) er weer uit te krijgen. Zelfs dat bleek geen simpele klus. We zoeken nog naar een oplossing om ons zwembad toch te kunnen opzetten, maar we kunnen voorlopig even geen zwembad meer zien ... Al lijkt het erop dat het vandaag een uitgelezen dag wordt om eens een frisse duik te nemen. Dat was natuurlijk ook de reden waarom mama net nu dat zwembad had gekocht. Mila was gisterenmorgen wat slecht gemutst, maar na haar middagslaapje was ze weer haar vrolijke zelf. Ze heeft genoten van haar dagje en van het bezoek van oma en opa, moeke Miet, Tante Sara en Pitjen Benji, Quina en Tattan en was blij met al de mooie cadeautjes. Vooral de loopwagen van Winnie The Pooh is een gigantisch succes, daar liet ze vanmorgen haar anders zo gegeerde pap zelfs even voor staan. Vanavond hebben we een afspraak bij Kind en Gezin. Als ik het mij goed herinner, zal Mila wat prikjes krijgen. Wij zijn vooral benieuwd om te weten hoe groot en hoe zwaar onze kleine meid ondertussen precies is. Wij houden jullie op de hoogte en zorgen ook dat er zo snel mogelijk wat foto's van gisteren in het album staan. 21 juli
Normaal gezien hadden we een uitje naar Brussel gepland vandaag, maar het weer heeft roet in het eten gegooid. Dan maar een plan B geïmproviseerd: foto's sorteren. Ook dat plan werd gedwarsboomd, want al gauw bleek dat we veel te weinig mapjes hadden om alle foto's een plaatsje te kunnen geven. Dan hebben we plan B samen met onze foto's maar weer opgeborgen en momenteel is plan C in werking. Ik heb besloten wat met Mila te spelen en iets te schrijven en mama is ondertussen al anderhalf uur aan het werken aan wat een wel zeeeeeeer speciale verjaardagskroon moet worden. Mila had vanmiddag al na drie kwartier genoeg geslapen en zij kruipt hier ondertussen vrolijk rond. Ze roept net nog 'papa' naar mij. Ik weet niet waar ze dat vandaan heeft, maar dat is mijn roepnaam geworden de laatste dagen. Tegen 'mama' zei ze al een tijd 'mama', maar dat doet ze nu plots niet meer. Mila's wegen zijn soms ondoorgrondelijk ... Mama is tijdens het knutselen op de TV naar 'den défilé' aan het kijken en dat roept herinneringen op. Op 21 juli 2007 maakten wij één van onze ontelbare uitstapjes om de tijd tot de bevalling te doden. Wie toen al onze blog las, herinnert zich ongetwijfeld onze 'dolle' avonturen van de laatste dagen. Zo reden we op 21 juli naar moeke Miet in Hamme, omdat je daar de vliegtuigen voor ze aan hun parade in Brussel beginnen ziet voorbijvliegen. Mama heeft wel iets met vliegtuigen, maar onze hoofbedoeling was gewoon te zorgen dat de tijd zo snel mogelijk voorbijging en dat lukte het best als we niet thuis waren. Net als vorig jaar zijn wij een beetje aan het aftellen, al is de spanning allerminst te vergelijken met die van toen. Overmorgen is ons klein spookje voor de eerste keer jarig! Ondertussen staan we meer dan 20 cm, ongeveer 6 kg, 8 tanden, een paar woorden en heel arsenaal aan geluiden en acrobatentoeren verder. De kroon is ondertussen af. Ik moet toegeven dat het een prachtexemplaar is. Ik hou jullie nog even in spanning tot jullie de foto's van Mila's verjaardagsfeestje te zien krijgen. We hebben al andere leuke foto's gemaakt die jullie wel nu te zien krijgen. Neem maar eens een kijkje in Mila's album! Zo zijn er ondere andere foto's van zaterdagavond toen Mila Stef De Herdt heeft leren kennen, het zoontje van Helen en David. Het klikte meteen tussen de twee en wij zien dat ook wel zitten, Stefje is een goeie partij en het is wel positief dat we het goed kunnen vinden met de toekomstige schoonouders van onze dochter. Stef is wel jonger dan Mila, maar de andere huwelijkskandida(a)t(e), het ongeboren kindje van Kris en Evy, is nog jonger. Ook Kris en Evy zijn geschikte kandidaten voor het schoonouderschap. We wachten nog even de geboorte af en dan kunnen de onderhandelingen beginnen!
another design by www.acaree.be |
 |
|||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
